Ömür insanı elinden sıkıca tutup götürüyor. İnsan küçük bir çocuk gibi onun peşinden gitmeye mahkûm. Fakat…

Ömür insanı elinden sıkıca tutup götürüyor. İnsan küçük bir çocuk gibi onun peşinden gitmeye mahkûm. Fakat durumu biraz trajik tasvir edersek şöyle bir manzara görünür: ömür insanın boynuna zincir vurup onu sürüklüyor.

Belki iyimser bir resim çizelim: insan ömrün önüne düşüp oynaşarak koşuyor. Daha da yükseğe çıkalım: insan ömrü kendisi yedeğine almış. Ömür, zamanın bir bölüğünden koparılıp insana verilmiş bir parça değil midir? O hâlde herkesin ömrü uçsuz bucaksız zamandan parça parça kesilip alınmış mıdır? Yoksa o, zaman nehrinden ölçülüp verilmiş bir su mudur? Herkes onu içer mi? Herkesin elinde bir kap var, kaba zaman suyu doldurulmuş; içe içe bitiririz.

Bu suyu ne kirletir? Düşmanlık mı? Haset mi? Cehalet mi? Rezalet mi? Bunlara benzeyen her şey kirletir. O zaman biz bulanık su içiyor oluruz! İnsanın bedeni içinde ruhu yaşar. Bedenin bir yerinde küçük bir delik açılırsa ruh oradan çıkıp gidebilir. Balona hapsedilmiş havanın küçük bir delikten hemen çıkıp gittiği gibi ruh da bedendeki küçük bir delikten çıkar.

O yer çabucak tedavi edilmez, yamanmazsa ruh o deliğin etrafında azap çeker. Çünkü ruhun bedenden çıkışı çok acılı olurmuş.

Biriyle iletişime girdiğimizde aslında onun ruhuyla iletişim kurarız. Birini unutamıyorsak onun ruhunu unutamıyoruzdur. Beden uzağa giderse ruh da o kafeste gitmiştir; senin kafesteki ruhun ise sevdiğine kavuşamayıp çırpınır, kendini bir kuş gibi kafesin parmaklıklarına vurur.

Ruhumuza ömür denen suyu düşmanlık ve hasetle, hırs ve şehvetle kirletip içirirsek onun hâlinin ne olacağını düşünün. Ağırlığımız ve uyuşukluğumuz, takatsizliğimiz ve bezginliğimiz ruhumuzun hastalığındandır.

Onu zehir içirip bu hâle biz getirdik. Onu temizlemek için zikir ilacını içelim. Durmadan zikir ilacını içelim.

İnsan ruhunu aklıyla ve salih ameliyle korumazsa onu şeytan zincire vurur, nefis ele geçirir. Bir yandan nefsin, bir yandan şeytanın zincire vurduğu ruh perişan hâlde inler. Beden ise ne yaptığından habersiz, ne yaparsa yapar. Ne derse der.

Birbirimize merhamet etmezsek Allah’ın rahmetini ummamız boşunadır. Birbirimizi affetmezsek “Allah beni affeder” diye düşünmek faydasızdır.

Birbirimize yardım etmezsek Allah’tan yardım beklemek sonuç vermez.

Allah’ı sevdiğini söyleyen, O’nun yarattıklarını sevmezse sevgiden mahrum kalır.

Allah’ın dostlarını dost edinmeyen, Allah’ın dostluğunu bulamaz.

Rahmet isteyenin rahmet göstermesi, af isteyenin affetmesi, yardım isteyenin yardım etmesi, sevgi isteyenin sevmesi, dostluk arzu edenin dost olabilmesi şarttır.

O zaman ömür suyu temiz olur, onu içtiğimizde zehirlenmeyiz. Vallahu a’lem.

Akrom MALIK