Son zamanlarda bazı insanlar bilerek ya da bilmeyerek Özbek halkını suçlamaya başladılar. Bu durum bizi…

Son zamanlarda bazı insanlar bilerek ya da bilmeyerek Özbek halkını suçlamaya başladılar. Bu durum bizi üzüyor. Üstelik yurt dışına çıkıp Vatan’a taş atan kişiler de var ki, onların amacı yurdu ve halkı aşağılayıcı sözlerle rezil etmektir. İşte böylelerine cevap olarak, ayrıca yabancıların propagandasına aldanmasınlar diye kendi kimliğini tanımadan yaşayan gençlerimize, gelecek nesle bir hitap olarak bu satırlar yazıldı. Allah’ım hayırlı ve bereketli eylesin!

Yazar.

Bin yıldır şan şöhret sancağının sahibi, Büyük cenkler içinde yenilmez ordu! Hakikatin kurbanı, Hakk’ın talibi, Hak’tan kuvvet alıp daima muzaffer!

Adalet yolundan dönmemiş asla, Cesaret ve mertlik doğuştan sıfatı! Mala mülke, mevkiye bakmamış yan gözle, Zalimin korkusu, zulmün afeti!

İlmi, marifeti başına taç etmiş, Kılıç oynatınca düşmanlar hayran. Her bir yaprağa ve her bir taşa Sevgi ve şefkatle bakmış özenle!

Misafire varını etmiş nisar, Dost için canını esirgememiş. Kartal gibi göklerde bulmuş karar, Mazlumları dertten eylemiş azat!

Yalana, riyaya etmemiş tahammül, Doğruluğun karşısında başını eğmiş. Gönle ve imana koruyup sadakat, Nefsini, şeytanını mertçe yenmiş!

Hıyanet yoluna basmamış adım, Diyanetin elini tutmuş can ile. Rabbim Allah diye söyleyip son nefeste, İstediyse, cennetleri istemiştir!

Kurnazlık nedir bilmediği için, Bazen mekkârların düştü tuzağına. Sözünü yemin bilip tutar bütün, Bazen atılsa da yalanın karanlığına.

Arkasından vurdular hançeri amansız İyilik bilmeyen haram zatlar. Can verse de, göğsünde sancak Kaldırdı göğe doğru bağlayıp kanatlar.

Ekmek isteyip gelene verdi ekmeğini, Yer isteyip gelene verdi barınak. Can isteyip gelene sundu canını, Kötülük etmeyi bilmeyen adil hâkim!

İyilik dağıtıp bütün âleme, Dünyayı ilimden eyleyip nasipli; Şeytanı çöktürüp elem denizine, Ey kadim Buhara, Hive, Semerkant!

Ey şanlı Fergana, azim Andican, Ey bereket yağan mübarek Şaş’ım! Ey veli Namangan, ey veli Surhan, Başımda nur saçıp duran güneşim!

Şimdi senin adın kötü mü oldu, Şimdi suçlu mu oldun, canım?! Yüzün yere bakıp, yabancılar mı güldü, Gamların zincirinde mi kaldın, canım?!

Sevgim Sana olsun, olma muzdarip, Bakma nankörlerin vesveselerine! Nuru görmezlerse, kendilerine tehlike – Hapsolurlar acizlik kafeslerine!

Sen gök gibi paksın, ay gibi nurefşan, Güneş gibi serbülent, dağ gibi vakur! Öyle yerleşmiş ki zatına şan, Göğsünden biter ancak zülfikar!

Senin heybetini bilmeyenler – kör, Tanımadan taş atan – nurdan mahrum. Sen ise sükûtta saçıp heybet, vakar, Hepsini izlersin feryat etmeden.

Bu kadar uzun süre susmuş zatın Yerinden bir kez kımıldaması var. Gözlerini yakıp hasudun, yabancının, Cihanı dolduran gülşeni, bağı var.

Sabit olup duran devletin üzerinde Şeref bayraklarını görsün her kişi! Cihana yayılan şevketin üzerinde Ulu menzillerin müjdesi, yeter!

Adalet ve şefkat, lütuf ve kudretle Hakkı gösterirsin kalpteki göz gibi! İlahtan gelen büyük yardımla, Hedef Senindir, ey Büyük Özbek!