Дар вақтҳои охир баъзе одамон донисту нодониста халқи ӯзбекро айбдор карда истодаанд. Ин моро хафа мекунад.…

Дар вақтҳои охир баъзе одамон донисту нодониста халқи ӯзбекро айбдор карда истодаанд. Ин моро хафа мекунад. Ғайр аз ин, касоне ҳам ҳастанд, ки ба хориҷ рафта ба Ватан санг мепартоянд ва мақсадашон бо суханони таҳқиромез шарманда кардани юрту эл аст. Дар ҷавоби чунин касон, инчунин ҳамчун хитоб ба ҷавонони мо, ки худро нашинохта мегарданд, то фиреби ташвиқоти бегонагонро нахӯранд, ва ба насли оянда ин сатрҳо навишта шуданд. Худованд онро хайру пурбаракат гардонад!

Муаллиф.

Ҳазор сол аст, ки соҳиби туғи шону шавкат, Дар ҷангҳои бузург лашкари шикастнопазир! Қурбони ҳақиқат, толиби Ҳақ, Аз Ҳақ қувват гирифта ҳамеша музаффар!

Аз роҳи адолат ҳаргиз барнагашта, Ҷасорату мардӣ сифати модарзодаш! Ба молу мартаба нимнигоҳ накарда, Тарси золим, офати зулм!

Илму маърифатро бар сар бардошта, Чун шамшер бозӣ медод, ғанимон ҳайрон. Ба ҳар як барг ва ба ҳар як санг Бо меҳру шафқат нигаронӣ карда!

Ба меҳмон ҳар чӣ дошт, нисор карда, Барои дӯст ҷонашро дареғ надошта. Чун уқоб дар осмонҳо қарор ёфта, Мазлумонро аз дард фориғ карда!

Ба дурӯғу риё тоқат накарда, Дар пеши ростӣ сар хам карда. Ба дилу имон садоқат нигоҳ дошта, Нафсу шайтонашро мардона мағлуб карда!

Ба роҳи хиёнат қадам наниҳода, Дасти диёнатро бо ҷону дил гирифта. Дар дами охир «Парвардигорам Аллоҳ» гуфта, Агар талаб карда бошад, биҳиштҳоро талаб кардааст!

Чун надонист, ки айёрӣ чист, Гоҳе ба доми маккорон афтод. Суханашро қасам дониста, бутун нигоҳ медорад, Агарчи гоҳе ба шоми кизб партофта шавад.

Аз пушташ бераҳмона ханҷар заданд Ҳаромзодагоне, ки некиро намедонистанд. Агарчи ҷон дод ҳам, дар синааш байрақро Бол баста сӯи осмон бардошт.

Ба касе, ки нон пурсида омад, нонашро дод, Ба касе, ки ҷой пурсида омад, паноҳгоҳ дод. Ба касе, ки ҷон пурсида омад, ҷонашро пеш кард, Додхоҳе, ки бадӣ карданро намедонист!

Ба тамоми олам некӣ тақсим карда, Дунёро аз илм баҳраманд карда; Шайтонро ба баҳри алам ғарқ карда, Эй Бухорои куҳан, Хива, Самарқанд!

Эй Фарғонаи пуршон, Андиҷони азим, Эй Шоши муборакам, ки баракат борид! Эй Намангани валӣ, эй Сурхони валӣ, Эй офтобам, ки бар сарам нур мепошӣ!

Акнун номи ту бад шуд магар, Акнун ҷинояткор шудӣ магар, ҷонам?! Рӯят ба замин нигарону бегонагон хандиданд магар, Дар кишани ғамҳо мондӣ магар, ҷонам?!

Ишқам аз они ту бод, музтар машав, Ба васвасаҳои нонкӯрон нанигар! Агар нурро набинанд, барои худашон хатар аст – Дар қафасҳои оҷизӣ маҳбус мешаванд!

Ту чун осмон покӣ, чун моҳ нурафшон, Чун офтоб сарбаланд, чун кӯҳ пурвиқор! Шон чунон дар зоти ту ҷой гирифтааст, Ки аз синаат танҳо зулфиқор мерӯяд!

Онҳое, ки ҳайбати туро намедонанд – кӯранд, Онҳое, ки нашинохта санг мепартоянд – аз нур маҳруманд. Ту бошад дар сукут бо савлату шукӯҳ, Ҳамаро вовайло накарда назора мекунӣ.

Зоте, ки ин қадар вақти дароз хомӯш истод, Боре аз ҷояш ҷунбидан дорад. Чашмони ҳасуду бегонаро сӯзонда, Гулшану боғе дорад, ки ҷаҳонро пур мекунад.

Бар болои давлати пойдорат Бигзор ҳар кас байрақҳои шарафро бубинад! Бар болои шавкати ба ҷаҳон паҳнгаштаат Хушхабари манзилҳои бузург, бас!

Бо адолату шафқат, лутфу қудрат Ҳақро чун чашми дил нишон медиҳӣ! Бо мадади бузурге, ки аз Илоҳ меояд, Ҳадаф аз они туст, эй Ӯзбеки Бузург!