Okulun vazifesinin yalnızca eğitimle sınırlı kalması tek yönlü bir sonuca götürür. Terbiyeyi uyumlu hale…

Okulun vazifesinin yalnızca eğitimle sınırlı kalması tek yönlü bir sonuca götürür. Terbiyeyi uyumlu hale getirme sözü de muğlaktır. Eğitim ve terbiyenin amacı net bir şekilde belirlenmelidir.

Çocuk yarın büyük bir insan olacak.

Çocuk yarın evin, sülalenin, nihayetinde toplumun sahibine dönüşecek.

Çocuk hayat meydanında nasıl hareket edeceğini bilmelidir.

İyiyi ve kötüyü, akı ve karayı, alçağı ve yüceyi ayırt edebilmelidir.

Çocuk dünyada kötü, kurnaz, sahte, kararsız kimselerin bulunduğunu bilmelidir.

Çocuk nefisten ve şeytandan gelen kötülüklerden haberdar olmalıdır.

Çocuk gönül kırmamayı, sadakati, tefekkür ve tedebbürü, cesareti ve korkusuzluğu öğrenmelidir.

Çocuğun eline hayatın haritası verilmeli, onu nasıl kullanacağı öğretilmelidir.

Çocuğun yarım günü okulda geçer.

Çocuğun bütün kâinattaki altınlardan daha kıymetli vakti okulda geçer.

Ama o okulu bitirdiğinde hayat hakkında hiçbir şey bilmeyen, boyu uzun, sesi kalınlaşmış bir zihniyet olarak ortaya çıkar.

En ilginci, okulu bitirdiğinde uzlaşma, hikmet, ağırbaşlılık, sorumluluk, işlerin akıbeti hakkında düşünememesi; onun hünersiz ve tembel, arsız ve oyuncu olmasıyla orantılıdır.

Üstelik o epeyce yalancı, epeyce de hilekârdır.

Okul yalnızca eğitim verirse, hatta terbiye verse bile amaç hâsıl olmaz.

Okul İNSAN yetiştirsin.

Harfleri, rakamları veya formülleri, olayları veya yılları ezberlemiş bir harika çocuk değil, İNSAN büyütsün.

Bu insan hayatta yaşamanın ne olduğu hakkında hiç olmazsa ilk bilgilerin sahibi olsun.

Elinde 3 – 4 zanaat olsun.

18 yaş çocukluk değildir, ne de olsa.

Aksi halde okullar kendi vazifesini yerine getiremeyen, sadece çocuğun ömrünü israf eden, onun 12 yılını esarette tutan bir yer olarak kalmaya devam eder.