Güven

(Tarihe yazılmış bir hakikat)

Hakan sizi çağırıyor deyince Batır Başçı her şeyi anladı: hükümdar saltanatını genişletmeye karar vermiş. Çünkü altı ay önce Issık Göl kıyısındaki avda Hakan: “Sınırları genişletmek istiyorum, ne dersin?” – diye sormuştu. “Önce orduyu sıkı talim ettirin, sonra yavaş yavaş onları çoğaltın; ordunun erzakını ve silahını, atlarını ve binitlerini temin edin. Hepsinin arası birbirine kesin bir düzenle bağlansın: ordu için demirciler her gün kılıç, yay, temren, mızrak, kalkan yapsınlar; hayvancılar ve çiftçiler et, arpa ve buğday yetiştirsinler, bu asla kesilmesin. Bundan sonra bir yeri saltanata katmayı düşünmek mümkündür,” – demişti Batır Başçı. Batır Başçı üç hakana hizmet etmişti: aklı erdi ereli ordunun içindeydi. Savaşmakta, ordu kurmakta, plan ve hile düşünüp bulmakta ustaydı. Önceki hakan nedense onu saraydan uzaklaştırdı; ona hiçbir görev vermedi; Batır Başçı Altay dağlarında kendi kendine kılıç oynatıp ok atarak dolaşıp durdu; hiçbir şeye karışmadı; yeni Hakan ise onu çağırttı ve ilk sohbette maksadını anlattı. Şimdi Hakan’dan haberci gelince Batır Başçı artık onun hizmetine ihtiyaç duyulduğunu hissetti. ... Hakan geniş otağda bir o yana bir bu yana gidip geliyordu. Batır Başçı girip eğildi. – Batır Başçı, – dedi Hakan gözleri parlayarak. – Karar verdim, savaşa çıkıyoruz. Sen başkomutan olacaksın. Hangi ülkeye sefer yapacağımızı da sen söyleyeceksin. Batır Başçı sustu. Onun sükûtu Hakan’ın hoşuna gitmedi. – Maksadımın yüceliğinden şüphen mi var? – dedi öfkelenerek. – Asla, Hakanım, – dedi hürmetle Batır Başçı. – Son damla kanım kalıncaya kadar hizmetinizdeyim. – O hâlde ne istiyorsun? Neden susuyorsun? – dedi Hakan biraz yatışarak. – Bilge Kökeman hakkında işitmiştik... – dedi Batır Başçı. – Kim işitmedi ki onu! – dedi Hakan başkomutanın muradını anlamayarak. – Onun en güvendiği bir talebesi vardı. Adı Tağalp. Tağalp, Kökeman’ın sağ kolu, hatta güvendiği bağı, dayandığı dağıydı. Tağalp’ın obasında bir başkası daha vardı. Onun da adı Tağalp. İşte bu adaşı birini öldürmüş. Kadı onu hapsetmiş. Bir adam bizim Tağalp’ın annesinin yanına gelip, “Oğlun adam öldürmüş!” – demiş. Yaşlı kadın oturmuş iğ eğiriyormuş. “Defol, yalancı!” – diye kovmuş haberciyi. Bir adam daha yarım saat geçmeden gelip, yaşlı kadına oğlun adam öldürmüş demiş; kadın epey düşünceye dalmış. “Git be,” – demiş, o kadar. Biraz daha geçince üçüncü kişi gelip bu sözü söyleyince yaşlı kadın benim böyle bir oğlum yok deyip iği fırlatıp evden kaçıp gitmiş. Batır Başçı sustu. – Ne demek istiyorsun? – dedi Hakan yine. – Hakanım, ben bilge Kökeman’ın bilge ve pak talebesi Tağalp değilim. Siz de beni, Tağalp’ın annesinin onu bildiği kadar bilmezsiniz. Yarın birileri, ben orduya başkomutan olunca, gelip beni kötülese, türlü türlü olmayacak sözler söylese, onlara inanıp başımı uçurmayacağınıza kim kefil olacak? Hakan Batır Başçı’yı ancak şimdi anladı. – Yani siz bana tam güvenmezseniz orduyu yönetemem. Orduyu savaşa götüremem. Bana tam güveneceksiniz, hiçbir fitneye inanmayacaksınız. Yalnızca benim verdiğim haberi kabul edeceksiniz, benden şüphe etmeyeceksiniz; sonra orduya başkomutan olurum ve istediğiniz her yeri size boyun eğdiririm! Artık her şey açıktı. Hakan derin düşünceye daldı ve yaşlı savaşçıya gidebilirsin dedi. İki gün sonra Batır Başçı’yı çağırdı, senin dediğin gibi olacak dedi. ... Bir yıl geçince Batır Başçı, Hakan’ın istediği yerleri tamamen ele geçirip ona takdim etti.

Akrom MALIK