Aile kurmaktan maksat nedir?

Aile kurmaktan maksat nedir? Herkes bunu biliyor gibi, ama gençlerimiz için bir hatırlatma olarak kaydetmeyi uygun bulduk. Aile, insanın fıtri ihtiyaçlarından biridir. İnsan büyüdükçe yalnızlık duygusunu daha derinden hisseder. Birine dayanma ve yakın olma ihtiyacıyla karşılaşır. Aile kurmak işte bu boşluğu doldurur: layık bir kızla evlenmek ve layık bir delikanlıya varmakla buluğa ermiş delikanlıda ve kızda bütünlük duygusu ortaya çıkar. Aslında bu, ilahi bir hakikati de ortaya koyar: annemiz Havva aleyhisselam babamız Âdem aleyhisselamın kaburgasından yaratılmıştır; erkek ve kadın ömürlük yol arkadaşıyla eşleşmedikçe kendini yarım hisseder. Buradan şu çıkar ki aile kurmak ruhi ve duygusal bütünlüğün temelidir, insanın dünya hayatında bahtiyar ve huzurlu yaşamasının temel taşıdır. İkincisi, bedenî durum evli olmayı gerektirir. Bedende ortaya çıkan belirli ihtiyaçlar yalnızca ailevi helal münasebetlerle karşılanır ve bu, insanın bedenî sağlığını temin eder. Üçüncüsü, nesil bırakma amacı. İnsan, Allah nasip ederse yaşlanır, güçten düşer; yaş ilerledikçe gamlar koyulaşır, gelecek sisli bir hâl alır. O zaman insan kendisi için bir halefe, onu seven, sevgi ve şefkatle hizmetini görecek bir evlada ihtiyaç olduğunu anlar. Evlat anne babanın soyunu ve vasıflarını kendinde toplayıp devam ettirir. Anne babalar evlatlarının simalarında yaşamaya devam ederler. Evlat anne babayı hayattayken memnun edip aydınlık günler hediye eder; dünyadan göçtüklerinde hakkına dua edip kabirlerini nurla doldurur. Evlatlar çok olmalıdır. Aile planlaması yapıp şu kadar çocuk büyüteceğim diyenler yanılır. Sevgi ve vefayla büyütülen evlatlar birbirine dayanak olur, hayatın türlü afetlerine ve meşakkatlerine birlikte galip gelirler. Yine tekrar etmek mümkündür ki burada sıla-i rahim son derece önemlidir: birbirini sevmek, birbirini korumak, birbirinin gönlünü gözetmek, birbirine nasihat etmek ve birbirinin sırlarını saklamak. Bazen kardeşleri birbirine karşı haset ve düşmanlık içinde görürüz: başarılarına sevinmek yerine kıskançlıktan yanarlar; musibetlerine sevinirler; birbirlerini hiç dost olarak anlamazlar, gönül kırarlar; birbirleri hakkında yalnızca öfkeyle, kötü fal ve zanlarla konuşurlar. Bu iyi değildir. Muhterem genç dostlarım! Hayat uzun süren bir yolculuktur. Bu yolculukta zorluk ve sevinçler bir arada yürür. Zorluk acı verdiği için çok, sevinç lezzetli olduğu için az görünür. Karamsarlık anlarında, hastalık günlerinde, yoksulluk ve darlıkta size yoldaş olacak, sırlarınızı satmayacak, kusurlarınıza sabredecek bir eş gerekir. Evlendiğinizde eşinizin dili zehir olursa, sizi hiçe sayarsa, sırlarınızı satarsa, en ufak şeye küsüp gidiyorum diye sokağa koşarsa, boşa beni diye havlarsa, kalbi dünyaya köle olup hep gerekli gereksiz şeyleri satın almak isterse, yakınlarınızı kötü gösterip durursa, çocuğunu sizi bağlayan bir ilmek olarak kullanırsa, bir ömür mutsuz yaşarsınız. Bu noktada kadının güzelliği bir kuruşluk fayda vermez; aksine güzellik onu bir cadıya dönüştürür. Kızlar, sizler boşboğaz, tembel, kadın düşkünü, karısının sırrını annesine ve başkalarına söyleyen, dünya sevdalısı, eğlence düşkünü, yalancı, ikiyüzlü, sözünde durmayan, karar veremeyen bir delikanlıya varırsanız, bir ömür perişan ve sergerdan olursunuz. O anlarda o delikanlının yakışıklılığı ya da babasının zenginliği ya da kendi malı mülkü bir önem taşımaz. En ilginci de şu ki siz bir tutam aklınızla henüz insan tanımazsınız, iyiyi kötüden ayıramazsınız, dostu düşmandan ayırt edemezsiniz. Hayatta gerekli olan insani vasıflardan haberiniz yok. Böyle olunca, muhterem kızlar, sokakta kendini ağırbaşlı ve takvalı gösteren delikanlıyı; ey delikanlılar, kendine takvalı kılığı veren, akıllıca sözleri ezberleyip sesini ayarlayarak, kıkırdayıp naz ederek konuşan, yalandan yere bakıp iffetli rolü yapan sahtekâr ve hilekâr kızı tanıyamazsınız.

Kimsenin mikrofon uzatmadığı “aile uzmanlarının” podcastlerde oturup dört saat konuşun ve birbirinizi tanıyın diyerek verdikleri degredatif tavsiyelere uyarak da hiçbir şeye ulaşamazsınız. Hatta, biz gemiyle yolculuğa çıkıyoruz, yarı yolda birbirimizi bırakıp gitmeyiz diye ahitleşseniz bile faydasızdır. Çünkü söz başka, amel başka. İnsanın vasfı ve terbiyesi iş sırasında kendini gösterir. Güzel vıraklayan kurbağadan ne beklenebilir? “Ben şöyleyim, böyleyim,” — diye sesini yumuşatan “kız” yarın sesiniz biraz yükselse feryat edip annesinin evine koşup size bin iftirayı yağdırmaktan geri durmayabilir. Ya da ben şu evliyadanım diye duran delikanlının, biraz huysuzlansanız sizden de beter mızmızlandığını görürsünüz. Böyle olunca söz anne babaya kalır. Muhterem anne babalar, kader işini çocuklara bırakmayın. Sizler herkesi iyi bilirsiniz. İnsanları tanırsınız. Kişilerin soyundan sopundan, hayatından, gösterdikleri marifet ve oyunlardan, ahlakından ve huyundan haberiniz vardır. Anasına bak, kızını al derler. Kazı da olsan karta da olsan – asıl soyuna çekersin derler. Çocuk, nasılsa, anne babanın vasıflarını tekrarlar. Bu yüzden önce mahalleden çocuğunuz için eş arayın. İyi kız mahalleden dışarı çıkmaz derler. İyi, insaflı bir aile olursa elden kaçırmayın. Gelin olsun, damat olsun, yedi göbeğini soruşturun. Damatla iyice sohbet edip aklını ve ferasetini sınayın, iş yeri ve okuduğu yerle ilgilenin. İşte böyle incelemelerden iyi geçen, sorumluluk sahibi, ciddi ve akıllı gençleri damat edinin. Bu sözlerimiz aslında büyük bir kitap olur. Aile hakkında doğrudan ayet ve hadisten hüküm çıkarmak zordur. Meseleye hikmet gözüyle bakmak gerekir. Bu sözlerin hepsi aile kurulana kadar olan meselelerdi. Aile kurulduktan sonra neler olur, neler yapmak gerekir – artık o başka bir bölümün konusu.