Acıyı daha güçlü bir acı unutturur.

Acıyı daha güçlü bir acı unutturur. Kederi ondan daha büyüğü tedavi eder. Hazretim Ali Şir Nevai’nin dediği gibi: “Gamın yokluğu pek büyük bir gamdır”. İnsanı nasihatler ve ibretler değil, acılar ve kederler büyütür. Yaratılmışlar âleminde musibet gibi bir mürebbi var mı?! Hayatımızdaki zulüm, büyük bir zulüm ateşinden bir kıvılcımdır, o kadar. En büyük zulüm bize başkalarının değil, kendimizin yaptığı zulümdür. İnsan kendine zulmetmedikçe insanlardan zulüm görmez. İlahi rahmet ilahi gazaptan üstündür. Kendimiz için zulüm ateşini yaktık, Allah onun bir kıvılcımının bedenimize değmesine izin verdi. Biz bu kıvılcımla sanki âlem yanıp gitmiş gibi feryat ettik. Kıvılcımın değmesi uyanmamız içindir. Zulüm ateşi ise bizden önce cehenneme varıp bekler. Neuzübillah! İnsanın kendine zulmü ilahi sınırları çiğnemek ve ilahi yasaklardan geri durmamakla başlar. İnsan bu zulme öyle derin dalar ki zulmü ve azabı idrak etmekten mahrum olur. Farz edelim, dışarıdan gelen zulüm, acı insanı uyarır. Uyandırır. İnsan başına gelen zulümleri ve acıları inceleye inceleye zincirin ilk halkasının kendisine — niyetlerine ve amellerine — bağlı olduğunu görünce şaşırıp kalır ve en büyük Gam’a uğradığını anlar. Ve geri kalan bütün hüzünler küçülüp gider. Öyle ki onları dile almak şöyle dursun, bakmaya bile layık görmez.

Akrom MALIK