Энг тўғрисини топиш – машаққат. Ишонавер, шундай.

Энг тўғрисини топиш – машаққат. Ишонавер, шундай.

Қалби уйғоқ ва идроки теран инсон ҳеч қачон ёлғонларга кўнмайди. У ҳамиша ҳақиқатни истайди. Адашиб, улоқиб юрса-да, ҳақиқатга қайтади.

Ҳаётда муайян қонуниятлар бор. Уларни кашф этиш ва шу асосда умрни ўтказиш – ана шу мақсаддир. Бу кашфлар сени ҳимоя қилади: дунёда шармандагарчилик ва хорликдан, охиратда жаҳаннамдан.

Сен ул қонуниятларни икки марта яшасанг ҳам топиб, англаб, охирига ета олмайсан, илло устоз раҳнамолигида ҳаммасига эришасан.

Устоз ўзидан аввалгиларнинг илм аталган омонатини ичига солиб олган зотдир. Устознинг шу туриши қирқ қароқчининг ғори каби. "Сим-сим! Эшигингни оч!" – десанг, бу ғор очилади.

"Сим-сим!" деган тилсимдан мурод – устознинг калитини топ, унинг тилидан дурр-у гавҳарлар ёғилишини истасанг, гапга сол, хурсанд қил.

Маъно бойликлари ҳар кимга талабига яраша берилади. Озига кўнсанг, озгина. Кўпига кўнмасанг, яна ҳам кўпроқ.

Кибр ва жаҳл, ғафлат ва бадгумонлик маъно дурларини олишдан сени тўсади. Сен кўрган нарса сен кўргандек бўлмаслигини, эшитганинг эшитганингдек эмаслигини ҳам англаш учун фаҳм кўзинг кўрмоғи лозим.

Ёшлар, яхши устоз топсангиз, қўйиб юборманг. Дарёда оқиб кетаркансиз, сизга ташланган арқонни қўйиб юборасизми ҳеч?!