Иймон
Кўзларим кўр экан, кўр экан мутлақ,
Кўзларим кўр экан, кўр экан мутлақ,Кимнидир буюк деб этдим эътимод.Сўзларини дедим тўғри ҳамда ҳақ,Ҳатто исмин дилда қилдим эҳтиёт.Бугун ошкор бўлди ниҳоят, ошкор —Кўрдек кўрмаганим не экан — билдим:Тоғ деб ўйлагандим, ё Парвардигор,Қумурсқага қўққис рўпара келдим.Балки кўрмаганим эмасдир бежиз,Чунки кўзойнакли мен ожиз ҳақир.Майда нарсаларни чўкмагунча тизВа эгилмасдан кўриб бўлмагай, ахир.Майда нарсаларга ўралашма деб,Худойим қўлимдан тутганин билдим.Қуриган илдизга сув қуйиб, қараб,Гуллаб, мевалашин кутганим билдим.Ё Раб, майда бўлиб қолишдан асра,Сичқонлар ичида қўйма мушукдек.Шерлар даврасига мени қўш, ё Раб,Майли, ул даврада бўлай кучукдек.Улуғ карвонингда бўлсам-у гадоУмоч улашсанг ҳам розиман, ё Раб.Дўстларинг эгнида хирқага ҳаттоЧангдек илашсам ҳам, розиман, ё Раб!Акром МАЛИК
Изоҳлар
Ҳали изоҳ йўқ. Биринчи бўлиб фикр билдиринг.