Тағы да мектептер туралы сөйлессек...

Тағы да мектептер туралы сөйлессек...

Жаңа Өзбекстан шын мағынасында жаңа.

Онда жаңа деп атауға болатын сансыз жаңалықтар бар, олардың кейбірі өмірімізге соншалық жылдамдықпен еніп, орнығып жатыр, көзіміз шалмай қалуда, бірақ біз сергек болып, әр жаңалықты ұстап алуымыз, талдауымыз, бізге қаншалық және қалай әсер ететінін білуіміз керек, яғни бұл жаңалықтың салдарынан біз не табамыз және не жоғалтамыз деген мәселені әрқашан көз алдымызда ұстауымыз қажет, әйтпесе жаңалықтар толқыны бізді және ұрпақтарымызды елестете де алмайтын жерлерімізге алып кетуі әбден мүмкін.

Сол жаңалықтардың бірі – жеке мектептер.

Бәлкім, көпшілігіміз жеке мектептерге оң көзқараспен қарасақ, таң емес, балаларымыз жақсы мектепте оқыса, өссе, кемелге жетсе деп армандаймыз, тіпті сұралған қаржыны беруге де дайынбыз.

Бірақ мәселенің өте нәзік бір тұсы бар.

Бұл – жеке мектеп баланың неше сағат уақытын алып отыр деген сұрақпен ұғынылатын тұс.

Білуімізше, жеке мектеп таңғы сағат 08:00-ден кешкі сағат 18:00-ге дейін баланы бос қоймайды.

Сонда баланың ата-анасы да балаға жеткілікті уақыт бөле ала ма?..

Мектеп иелігіндегі бала ата-анадан алуы мүмкін отбасылық құндылықтардан, ата-ана үлгісінен және иман-сенімге қатысты сабақтардан мақрұм қалмай ма?..

Сұрақ осы.

Мектеп білім мен тәрбие берсін, айтылғандай, кәсіп пен өнер де берсін делік, бірақ отбасында ер мен әйелдің орны қандай болады, әке отбасын қалай басқаруы керек, әйел күйеуге қалай мойынсұнуы керек, бала ата-анаға қалай бағынуы және оларды қандай түрде құрметтеуі керек екені туралы ұлан-ғайыр тағылым қалай және қайдан алынады?..

Негізінде, бүгін отбасылардың шынайы отбасы мәнінен алыстығының себебі осы мақрұмдықпен байланысты: ата-ана таңнан кешке дейін жұмыста, бала болса қараусыз; нәтижесінде, ер жеткенде ұлдар әкелікті де, қыздар аналықты да білмей жатыр. Баланы жұбату, астын тазалау, емізу, үй шаруасын жүргізу туралы да анасынан үйренбеген қыз ана болғанда абдырап, қиын жағдайға түсіп жатыр.

Алайда бұл – әлі жеке мектептер жаппай таралмаған, барлығы дерлік мемлекеттік мектептерде оқыған ұрпақтың жағдайы. Енді жеке мектептер бізге қандай ата-аналарды өсіріп береді? Жеке мектептер адам фитратына тән әрі сай отбасы құратын ата-аналарды өсіре ала ма?..

Мейлі, делік, бала 15 жасқа толғанда ата-аналық ілімі мектепте беріледі. Бірақ табиғи жағдайда үлгі мен еліктеу арқылы алынбаған бұл дағды қаншалықты іске жарайды? Қаншалықты нәтижелі болады?..

Қымбаттыларым, мәселе біз ойлағаннан да күрделі.

Бүгін біз артынан алқынып жүгіріп жүрген Батыстың отбасы дағдарысына ұшырағаны – жоққа шығаруға болмайтын ақиқат.

Олардың кітаптары біздің ділімізге және жағдайымызға пайда келтіретін түйірдей де шешім мен дұрыс көзқарас ұсына алмайтынын түсінуіміз керек. Шарт.

Батыстың даму үлгісіне еру олардың үлгісіндегі апатқа жетелейді, қымбаттыларым.

Отбасы дағдарысы – бізді күтіп тұрған үлкен апат. Мектептерге орнатылған жүйе де осы апатты туғызушы бір фактор.

Бұдан кейін әр отбасы балаларымен бір шаңырақ астында жеткілікті уақыт болу мәселесін шешуге тырысуы керек.

Ананың барлық уақытының балалар үшін жұмсалуы – бұл тұрғыда ең көп талап етілетін шипа. Яғни ана бар уақытын тек балаларына арнауы керек әрі қажет, тек осылай ғана өз отбасымыздың күйреп кетуін, әулетіміздің адамгершілік құлдырауға ұшырауын, ұрпақтарымыздың құндылықсыз қалуын тоқтатқан боламыз.

Балаларымыз үшін бөлетін уақытымыз болуы шарт. Балаларды жеке жұмақ тәрізді түрмелерге тұтқын етпес бұрын ойлануға уақыт табайық.

Алтын тор ішінде қызыл гүл бітсе де, Бұлбұлға тікенді бұтадай ұя болмас екен.