Yine okullar hakkında konuşalım...

Yine okullar hakkında konuşalım...

Yeni Özbekistan gerçek anlamda yenidir.

Onda yeni denebilecek sayısız yenilik var; bunların bazıları hayatımıza öyle bir hızla girip yerleşiyor ki gözümüz yakalayamıyor; fakat biz dikkatli olup her yeniliği yakalamalı, tahlil etmeli, bizi ne kadar ve nasıl etkilediğini bilmeliyiz; yani bu yeniliğin sonucunda ne kazanacağımız ve ne kaybedeceğimiz meselesini daima göz önünde tutmalıyız, aksi halde yeniliklerin dalgasının bizi ve nesillerimizi hayal bile edemeyeceğimiz yerlere sürüklemesi işten bile değildir.

O yeniliklerden biri özel okullardır.

Belki çoğumuz özel okullara olumlu bir bakışla bakıyoruzdur; çocuklarımız iyi bir okulda okusun, büyüsün, olgunlaşsın diye hayal ederiz, hatta istenen parayı vermeye de hazırız.

Fakat meselenin çok ince bir noktası var.

Bu, özel okulun çocuğun kaç saatini meşgul ettiği sorusuyla anlaşılan noktadır.

Bildiğimiz kadarıyla özel okul çocuğu sabah saat 08:00’den akşam saat 18:00’e kadar meşgul eder.

Yalnız, çocuğun anne babası da çocuğa yeterince vakit ayırabiliyor mu?..

Okulun elindeki çocuk, anne babadan alabileceği aile değerlerinden, anne babanın örnekliğinden ve iman ile itikada dair derslerden mahrum kalmıyor mu?..

Soru budur.

Okul ilim ve terbiye versin, söylendiği gibi meslek ve zanaat da versin diyelim; fakat ailede erkeğin ve kadının yeri nasıl olur, baba aileyi nasıl yönetmeli, kadın kocasına nasıl itaat etmeli, çocuk anne babaya nasıl boyun eğmeli ve onlara ne şekilde hürmet etmeli; bu konulardaki büyük tahsil nasıl ve nereden alınacak?..

Aslında bugün ailelerin gerçek aile mahiyetinden uzak olmasının sebebi bu mahrumiyetle bağlantılıdır: Anne baba sabahtan akşama kadar işte, çocuk ise bakımsız; neticede büyüdüğünde ne oğullar babalığı, ne kızlar anneliği biliyor. Çocuğu oyalamayı, altını temizlemeyi, emzirmeyi, ev idare etmeyi de annesinden öğrenmemiş kız, anne olunca şaşkına dönüp zor duruma düşüyor.

Halbuki bu, henüz özel okulların yaygınlaşmadığı, neredeyse hepsi devlet okullarında okumuş neslin durumudur. Şimdi özel okullar bize nasıl anne babalar yetiştirecek? Özel okullar insan fıtratına has ve uygun aile kuracak anne babaları büyütebilir mi?..

Peki, diyelim ki çocuk 15 yaşına girdiğinde anne babalık ilmi okulda verilsin. Fakat tabii şartlarda örnek alma ve taklit yoluyla edinilmemiş bu beceri ne kadar işe yarar? Ne kadar verimli olur?..

Azizlerim, mesele düşündüğümüzden daha karmaşıktır.

Bugün ardından soluk soluğa koştuğumuz Batı’nın aile krizine uğradığı inkâr edilemez bir hakikattir.

Onların kitaplarının bizim zihniyetimize ve şartlarımıza fayda sağlayacak zerre kadar çözüm ve doğru yaklaşım sunamayacağını anlamalıyız. Şart.

Batı’nın kalkınma modeline uymak, onların modelindeki helake götürür, azizlerim.

Aile krizi bizi bekleyen büyük bir felakettir. Okullara kurulan sistem de bu felaketi doğuran bir etkendir.

Bundan sonra her aile, evlatlarıyla bir arada yeterince bulunma meselesini çözmeye çalışmalıdır.

Annenin bütün vaktinin çocuklara harcanması, bu konuda en çok ihtiyaç duyulan şifadır. Yani anne bütün vaktini yalnızca çocuklarına ayırmalıdır ve bu kaçınılmazdır; ancak böylece kendi ailemizin yıkılıp gitmesini, sülalemizin ahlaki çöküşe uğramasını, nesillerimizin değersiz kalmasını durdurmuş oluruz.

Çocuklarımız için ayıracağımız vaktimiz olmalı. Çocukları özel, cennet misali hapishanelere esir etmeden önce tefekkür etmeye vakit bulalım.

Altın kafes içinde kızıl gül bitse de, Bülbüle diken gibi yuva olmazmış.