Г.Г.МАРКЕС. Романи «100 СОЛИ ТАНҲОӢ»

Ба хулосае омадам, ки ин роман киноя дар бораи имрӯз ва ҳолати ояндаи башарият аст. Ба ҳар ҳол, маълум аст, ки он гузашта нест. Маҳз зарбулмасали бузурги хусусиятҳои бунёдии давраи сиёсӣ ва марҳилаи фарҳангию маънавие, ки баъд аз асрҳои миёна давраи нав номида шуд. Фоҷиаи одамизоде, ки аз дину ахлоқ ҷудо шудааст. Хабар дар бораи ба ҷар афтодани башарияте, ки зери ҳукмфармоии шайтон ва даҷҷол мондааст. Ифодаи офати беэътиқодӣ, бемаънии беимонӣ. Ифшои он ки ҳиссиёти холӣ ва ақл ҳеҷ гоҳ ба равшанӣ роҳнамоӣ намекунанд. Тасвирҳое, ки Маркес кашидааст, бадахлоқона ба назар мерасанд, аммо мақсади ӯ ҷо кардани бадахлоқӣ нест, балки раҳо кардани одамон аз бадахлоқист. Хатҳои беқарорӣ ва ноустувории ҳиссу тафаккури одам. Ӯ санъаткори моҳири адабиёт аст. Ӯ устоди сухан аст. Ӯ бо забони рамзҳо сухан мегӯяд. Сирри ӯ ҳам дар ҳамин аст. Архетипи асар Инҷил ва ақидаи насронии асрҳои миёна аст. Маркес дар ҳақиқат адиби бузург аст, дар бораи тарҷумаи ҳоли ӯ хеле кам медонам, чаро бошад, чандон таваҷҷуҳ ҳам надорам, шубҳа надорам, ки матне, ки ӯ навиштааст, муҳимтарин ва дурусттарин маълумотро дар бораи ӯ медиҳад; асосаш, мақсад на он чи Маркес мегӯяд, балки дар фаҳмидани Фикр ва Сухани ӯст. Ӯ чӣ гуфтан мехост? Ӯ ба чӣ ишора кард? Зотан, Маркесро Маркес кардааст фикру суханаш. Агар ӯро аз ин ду маҳрум кунед, ӯ ҳам яке аз миллионҳо одамони оддист. Хонандаи мусулмон барои фаҳмидани ӯ бояд илмҳои муайян дошта бошад. Агар хоҳад, бихонад. Агар душворӣ кунад, нахонад. Боварӣ дорам, ки барои мусулмон ҳам дар он роман хулосаҳое ёфт мешаванд, ки ба имонаш дастгир бошанд. Танҳо барои он ки ба дохили асар афтода гумроҳ нашавӣ, илм лозим аст.