БОБИ АВВАЛ

БОБИ АВВАЛ ҲОКИМИ ОИЛА – ПАДАР

Фасли сеюм Сиёсати падар дар оила

Аввалаш: 👉 Қисми 1. 👉 Қисми 2.

Падар ба он ки дар байни чанд фарзанди оила адолат бошад, ҷиддӣ диққат медиҳад. Якеро аз дигаре болотар дидан ё пасттар донистан хатои бениҳоят ҷиддӣ аст. Табиист, ки дили ҳам падар ва ҳам модар метавонад аз миёни фарзандон ба яке бештар майл кунад; ин ҳол гарчанде дар ҳама баробар мушоҳида нашавад ҳам, ҳолатест, ки инкор кардан намешавад. Дар ин маврид аз ҳам падар ва ҳам модар доноӣ талаб карда мешавад – онҳо ин ҳиссиётро ба фарзандони дигар ошкор намекунанд. Мувофиқи мақсад аст, ки дар фарзандон ҳаргиз фикри «падарам ё модарам маро аз бародарони дигарам ҷудо мекунад» ташаккул наёбад. Аммо сиёсати нозуке, ки дар оила барқарор карда мешавад, ин аст, ки хурдон эҳтироми фарзандони калонсолро ҳис мекунанд. Падар иззати писарону духтарони нахустинро ба ҷо меорад, ба тадриҷ ҷо мекунад, ки онҳо аз ҷиҳати ақл ва синну сол болотаранд, хурдон бояд бо калонҳо маслиҳат кунанд, ба гапу суханони онҳо итоат намоянд. Барои ин падар ҷумлаҳое мисли «Бародаратро ҷеғ зан», «Барои бародарат ҳам гирифта монем», «Бародарат хафа мешавад», «Бародарат чӣ мегӯяд?», «Аз бародарат пурсидӣ?», «Бародаратро табрик карда мон»-ро мегӯяд. Дар ҷояш ба ҷои калимаи бародар калимаи хоҳар гузошта мешавад. Нисбат ба хурдон ҳисси шафқат ташаккул дода мешавад: ҷумлаҳое мисли «Додарчаатро хафа накун», «Барои додарчаат гирифта монем», «Ба додарчаат дода мон», «Ба додарчаат ёрӣ деҳ»-ро мегӯяд. Дар натиҷа, дар оила бародарону хоҳарони калон нисбат ба хурдтарон аз худ меҳрубон ва дилсӯз; бародарону хоҳарони хурд нисбат ба калонҳо итоаткор, гӯшдиҳанда ва пайрав шуда ба воя мерасанд. Дар оянда пеши роҳи талоши мерос, фитнаи ҷориҳо ва ҷанҷолҳои молу дунё гирифта мешавад, пас аз падару модар онҳо пароканда намешаванд, балки муттаҳид шуда шараф ва номи сулоларо нигоҳ медоранд, тарбия ва ахлоқи оиларо мисли қӯрғон ҳимоя мекунанд. Вақте фарзандон ба воя мерасанд ва соҳиби оила мешаванд, ҳар моҳ ҷамъ кардани онҳо ва набераҳо дар як ҷо ва якҷоя гузаронидани рӯз таъмин карда мешавад. Дар ин ҷамъомад танҳо ҷамъ шуда хӯрок хӯрда намешавад, масъалаҳое мисли кӣ чӣ кор мекунад, кӣ бекор аст, кӣ мехонад, кӣ душвории моддӣ дорад – муҳокима карда мешаванд. Фарзандони аз ҷиҳати моддӣ тавоно ба дигарон ёрӣ медиҳанд; ҳаргиз роҳ дода намешавад, ки ягон намояндаи сулола бекор, муҳтоҷ ва зард шуда монад, дар ҷойҳои бегона саргардон гардад. Амакҳо ва тағоҳо ба ҷиянҳояшон ҳадяву тӯҳфаҳо медиҳанд; ҷавононе, ки ба пул ёфтан шурӯъ кардаанд, аз аввалин маошҳо ва умуман аз даромадҳояшон ба бобою бибӣ, падару модар, амак, тағо, амма, холаҳо ҳадяву тӯҳфаҳо дода, дуо мегиранд. Калонсолтарини оила – роҳбари сулола ҳамаро дар як ҷо ҷамъ карда, аз имону эътиқод, аз ҳалолӣ ва покӣ, аз меҳру оқибати байни ҳам насиҳатҳо мекунад, дар ҳаққи ҷавонон, тамоми оила дуоҳо мекунад. Муносибатҳои хусур, хушдоман, хусурбача, хоҳарони калону хурди ҳамсар, домод, келин, ҷориҳо, амак, тағо, амма, хола ва ҷиянҳо дар бобҳои алоҳида муҳокима карда мешаванд.

Акром МАЛИК