БОБИ АВВАЛ

БОБИ АВВАЛ ҲОКИМИ ОИЛА – ПАДАР

Фасли сеюм Сиёсати падар дар оила

(Аввалаш. Давомаш)

Муносибати падар ба писар ва духтар гуногун аст. Ба духтар сахт гап намезанад, танҳо нарм сухан мегӯяд. Тавсия дода намешавад, ки падар духтарашро бибӯсад, инчунин духтар ҳам набояд падарро бибӯсад. Ин як қисми тарбияи қадимии миллист. Ба тарбияи духтар модар машғул мешавад ва дар ин бора дар боби алоҳида гуфта мешавад. Вақте падар писарро зери назорат нигоҳ медорад, ин шартҳое дорад. Аввалан, писар бояд рӯйхати корҳои мумкин ва номумкинро донад, дар ин бора ба ӯ марҳила ба марҳила ва дар суҳбатҳои алоҳида мувофиқи синну солаш гуфта мешавад. Сониян, падар бояд дар баъзе ҳолатҳо аз хатоҳои писар чашм пӯшад, бо ишораҳо ӯро ба ислоҳ даъват кунад. Дониста аз нуқсони дигарон чашм пӯшиданро тағофул меноманд ва гуфтаанд, ки нӯҳ ҳиссаи даҳ ҳиссаи хулқи зебо аз тағофул иборат аст. Сеюм, падар бояд ҳар қадар писар калонтар шавад, барои мустақилона қабул кардани қарорҳо ба ӯ шароит фароҳам оварад, писар бояд ҳатман зиёнҳоеро, ки аз паси ин қарорҳо меоянд, низ бубинад ва хулоса барорад. Чорум, падар – аввалин мураббии нафс барои фарзанд аст, яъне беҳтарин тарбиятгари нафси фарзанд падар аст; падар ин ҳақиқатро фаромӯш накарда, аз ҷилав кардани нафси саркашшавандаи писар ақиб нанишинад. Табиист, ки падар ба писар корҳои ҷисмонӣ ва ташкилӣ мефармояд ва чӣ гуна иҷро кардани ин корҳоро меомӯзонад. Кори хуб аст, ки падар ба писараш ақаллан се ҳунар – ҳунари марбут ба меҳнати дастиро омӯзонад, дар ин бобат ӯро ба устод супорад; гарчанде писар бо ин ҳунар рӯзгор нагузаронад ҳам, ин ҳунар дар тӯли тамоми ҳаёташ ба ӯ ёрдамчии бузург хоҳад буд. Инчунин, падар бо писар вақт мегузаронад, ба сафар мебарояд, вазифаҳои муайянро якҷоя иҷро мекунад. Яъне бояд бо писар якҷоя ба кӯҳ, ба сафари дур, ба варзиш, ба чорабиниҳои гуногун, ош, тӯй, маърака, ҷаноза ва монанди инҳо равад. Дар ин раванд писар падарро беҳтар шинохта, рӯҳан ба ӯ беҳтар пайваст мешавад. Хатост, ки падар гӯяд: ҳамаи тарбияро ман дода метавонам. Албатта, бояд барои писар устоди комил ҷӯяд. Мувофиқи мақсад аст, ки устод калонсол, оиладор, номаш ва шаънаш бедоғ, шогирдони дигарро ба камол расонда ва одами боэътимод бошад. Имрӯзҳо агар падар худ устодро наёбад ва писар ягон устод ёбад, падар бо ӯ шахсан вомехӯрад, агар ба дилаш нишинад, хизматашро мекунад, барои писараш ба ӯ некиҳо карда меистад. Ҳамаи ин дастурҳо тавсия аст, онҳо танҳо қоидаҳои умумӣ барои тарбияи фарзанди комиланд, халос; агар ба онҳо амал карда шавад, умеди натиҷаи хуб ҳаст.

Акром МАЛИК

(Давом дорад)