Фаромӯшӣ – неъмати бузург аст. Агар инсон фаромӯш карда натавонад, баъзе хотираҳо ӯро ҳалок мекунанд.

Фаромӯшӣ – неъмати бузург аст. Агар инсон фаромӯш карда натавонад, баъзе хотираҳо ӯро ҳалок мекунанд. Мегӯянд, ки сиркоро дар ҷои торик гузошта, ҳар қадар солҳои дароз нигоҳ дорӣ, ҳамон қадар тунд ва пурқувват мешавад; баъзе хотираҳое, ки дар дили инсон мондаанд, низ мисли сирко ҳастанд: ҳар қадар онро ба қаъри дил, ба гӯшаҳои хаёл партоӣ ва аз он гурезӣ, ҳамон қадар туро таъқиб мекунад, мисли сирко қувват гирифта, таъсираш ба тамоми вуҷуд меафзояд. Хушбахтона, Худо неъмати фаромӯширо ато кардааст. Аммо барои фаромӯш кардан бояд вақт гузарад, гузашти вақт бошад, кам шудани умр аст. Ҳамин тавр, инсон барои халос шудан аз хотираҳое, ки ба ӯ азоб медиҳанд, солҳои умрашро месӯзонад, бо гузашти солҳо оташи оташдони фаромӯширо даргиронда мемонад. Ба ҳар ҳол, бояд қавӣ буд, барои зистан, барои ҳаёт бояд қавӣ буд. Интизор шудани он ки касе аз миёни одамон шафқат мекунад, нодонист, одамон золиманд; дар ҳеҷ кас ҳисси раҳм кардан ба инсони мисли худ нест; одам наметавонад ба ҳамдардии дигарон умед бандад ва аз дигарон ҳамдардӣ интизор нашудан дурусттарин қарор аст. Дилро ба одамон набояд кушод, бояд мисли Маҷнун ба саҳроҳо баромада, дилро ба ҳайвоноти ваҳшӣ изҳор кард, ки нигоҳҳояшон ҳангоми шунидани дардат мисли нигоҳи одамони золимона нигаранда вазнин намеояд; самимият ва таслимиятро насли инсон намедонад; кошки имкон мебуд-у, одамизод ба ҷойҳое мегурехт, ки пои кас нарасидааст... Шояд банда пас аз дидани зулм ва бераҳмии дунё ва аҳли он, пас аз фаҳмидани он ки саҳнаи олам барои зистан зиндонест, барои ободонии ҳавлиҳояш дар диёри охират мекӯшад... Шояд ғулом бо ҳамин роҳ ба Офаридгори худ наздик мешавад. Шояд дар чунин лаҳзаҳо мазлуми бечора мехоҳад, ки ҳамаи донистаҳоро дар бораи худ аз хаёли душманон рӯфта партояд, худро гӯё набуда фаромӯш кунонад ва худаш ҳам бе нишону бе садо ба қаъри нестӣ равад... Шояд дили хастаи нотавон намехоҳад, ки касе ба ӯ раҳм кунад ва ҳамдардӣ намояд, намехоҳад, ки золимон ҳатто як ҳазоряки азобҳои кашидаи ӯро бубинанд... Зотан, дардҳо ва азобҳо хазинаанд, онро ба бегонагон ва душманон набояд дод. Агар об ҷӯшад, ақаллан аз он буғ мебарояд; инсони азобкашида ақаллан оҳ мекашад; ё ғами худро мегӯяд; бояд бо забоне сухан гуфт, ки бегонагон намефаҳманд, то ин ғам ба гӯши номаҳрамон нарасад.