Беҳтар аст, ки ҳеҷ гоҳ барои ташкил кардани ягон гурӯҳ кӯшиш накунӣ. Дар дохили ҳар гурӯҳ хиёнат зиндагӣ…

Беҳтар аст, ки ҳеҷ гоҳ барои ташкил кардани ягон гурӯҳ кӯшиш накунӣ. Дар дохили ҳар гурӯҳ хиёнат зиндагӣ мекунад. Агар одам ба гурӯҳи худ бовар кунад, хору залил мешавад. Гурӯҳ танҳо бар асоси манфиат вуҷуд дорад. Агар шикамашонро сер карда, бо каме сухани нек шод кунӣ, ҳама ба гурӯҳ муттаҳид мешаванд. Агар касе, ки гурӯҳро идора мекунад, инсофдор ва маърифатнок бошад, ин чиз ба атрофиён асар карда, онҳо низ ҳамин симоро ба худ мегиранд. Аммо агар роҳбар ҷоҳил бошад, он гурӯҳ аз галаи ваҳшиён фарқ надорад. Хаёли муттаҳид кардани сари ду одам дар асоси ғоя хом аст. На ғоя, балки шиками гурусна ва хӯрок муттаҳид мекунад. Ғоя танҳо дар як одам мешавад, бас. Ӯ решаи гурӯҳ аст, вале ҳамон гурӯҳ бе дудилагӣ ин решаро бурида партофта метавонад. Касе, ки аз ҳама бештар дар бораи иттиҳод ва ҳамбастагии гурӯҳ гап мезанад, аввалин шуда мегурезад. Аз галаи одамон наҷот интизор нашудан хоси оқилон аст. Албатта, дар баробари ин ҳақиқати бешафқат узлатро ихтиёр накардан кори мардон аст. Ба ҳамин одамон хизмат кардан ва аз ин одамон сӯзане ҳам интизор нашудан. Некӣ кардан ва ба дарё партофтан. Орифон фирефта намешаванд, ки гӯё галаҳо қадри онҳоро медонанд. Касе, ки меҳр интизор аст, озор мебинад. Меҳр интизор нашудан роҳи озор надидан аст. Касеро, ки шикамашро сер кардааст, саг намегазад, вале одам мегазад, балки мехӯрад. Роҳи одам монда тавонистан ба ҳама некӣ карда, фаромӯш кардан аст; набояд фаромӯш кард, ки дар табиати одам одате ҳаст, ки ба касе, ки некӣ кардааст, дилбаста мешавад; кифоя аст, ки ба онҳое, ки аз дасти ту нон хӯрдаанд, дилбаста нашавӣ.

Акром МАЛИК