Корҳои фоиданок инсонро хаста намекунанд. Инсонро корҳои бефоида ва зараровар фарсуда мекунанд. Агар одамизод…

Корҳои фоиданок инсонро хаста намекунанд. Инсонро корҳои бефоида ва зараровар фарсуда мекунанд. Агар одамизод ба ҳаёти худ назар афканад ва худро дар ҳолате ёбад, ки на он гуна ки дилаш мехоҳад зиндагӣ мекунад, бояд дарк кунад, ки умрашро исроф мекунад. Исрофи умр — бо чизҳои бефоида машғул будан аст. Хоҳ бозию шӯхӣ кунад, хоҳ кори дигар — агар дар инсон андаке инсоф бошад ва ҳис кунад, ки на барои дунё ва на барои охират коре фоиданок накардааст, дилтанг мешавад, ғамгин мегардад. Агар ғамгин нашавад, пас ӯ дар ҳоли зиндагӣ мурда аст. Барои касе ки кори фоиданок мекунад, кашф кардани фоидаи кор ва ба он бовар доштан муҳим аст. Агар коре ки имрӯз мекунад, фардо самар надиҳад, ғамгин шудан лозим нест; аксар натиҷаҳои бузург ва пухта дар натиҷаи солҳои дароз бетанаффус кор кардан ба вуҷуд меоянд. Одаме ки қатъиян бовар дорад, ки «ҳоло бандам, бо зарурӣтарин кор машғулам» ва бознаистад, пас аз солҳо, бешубҳа, натиҷаро мебинад. Он натиҷаи ҳалол комилан аз они ӯст. Ӯ бо виҷдони пок ва шодмонӣ соҳиби он мешавад. Аммо касе ки меҳнат накардааст, сабру матонат нишон надодааст, мебозад. Пас аз солҳо ӯ бо дасти холӣ мемонад. Одаме ки вақташро бо кори фоиданок гузаронидааст, ором аст; бале, ӯ ҳоло самари кори худро начашид, вале ором аст, зеро ӯ ин вақтро беҳуда ба бод надод; бо гуноҳу маъсият зиндагӣ накард — барои таскину тасаллӣ ҳамин кифоя аст. Баръакс, касе ки беҳуда зистааст, ҳар қадар одамонро дар бораи машғул буданаш бо корҳои «бузург» фиреб диҳад, ҳатто агар тамоми инсоният гумон кунад, ки бале, ӯ воқеан банд аст, ин дурӯғ дар ду сурат исбот меёбад: якум, инсон дар дил ҳамеша мефаҳмад, ки дурӯғ мегӯяд; дуюм, фардо дар дасти ӯ ягон натиҷа нахоҳад буд. Барои он ки натиҷа бошад, имрӯз кор кардан лозим аст. Имрӯз ҳаракат лозим аст. Имрӯз мубориза бурдан лозим аст. Набояд бозистод. Ин барои корҳои минбаъда қувват мебахшад; аммо дурӯғгӯӣ қуввати инсонро мемакад. Ҳамин тавр, касе ки кори фоиданок мекунад, хаста намешавад, кор ӯро ба кори навбатӣ рағбат медиҳад; аммо бекора фарсуда мешавад, барои қадами навбатӣ қувват надорад, азоби виҷдон ва афсӯс ӯро мехӯрад. Ҳозироқ бояд ба кори фоиданок кӯшид.

Акром МАЛИК