Зиндагӣ
Чун гурге, ки шикорашро дер мехоияд,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Чун гурге, ки шикорашро дер мехоияд,Ғам гӯё мехоҳад маро дер хоида ҳазм кунад.Чун дудкаше, ки аз даруни он дуди сиёҳ меҷӯшад,Ғам гӯё мехоҳад дар зулмат бо ман базм орояд.Ашк ба чашмам чун қабр тӯр андохт,Ба мавҷрои дидаам об лабрез омад.Ба суханони донадонаам такя карда натавонистам,Оҳиста-оҳиста бар сӯзание бо номи сабр нақш задам.Чун ҳоли худро оҳиста дарк кунам,Гӯё ба қаъри амиқи ғам фурӯ меравам.Пеш аз он ки тиғи андӯҳ оқибат маро ҳалок кунад,«Аллоҳ» гӯён то тавонистам дуртар гурехтам.Зери ин бори вазнин он чи фаҳмидам, ин буд:Захми рӯҳ бегумон вазнин мегузарад.Даруни ман чун чоҳи бузурге аз фарёд пур гашт,Шуморо ҳис кардам, эй аҳли дард, эй бағрхунон.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.