Сабр
Зани ҷавон. Модари ҷавон. Дар дилаш имон,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Зани ҷавон. Модари ҷавон. Дар дилаш имон,Тарк намекард ҳаргиз панҷ вақт тоаташ.Лекин ҳамеша ҷигару дилаш хун буд,Бе ғам гузаронда наметавонист як соаташ.Мисли умри барфпора умри шодиаш,Ғуссааш чун абр мепӯшид оламро.Ҳар рӯз рӯз мегузаронд нола фурӯ бурда,Ҳеҷ дур карда натавонист алами мубҳамро.Рӯзе Худо ӯро рӯбарӯ сохтБо пиразане, ки солҳои дароз зиста буд.Аз гуфтораш бӯйи ҳикмат мепошид,Он ҷавонзан пурсид чунин саволе:«Чаро қазои ин тақдир талх аст,Чаро дар ҳаётам ғам тамом намешавад?Ҳамеша дар дилам халиши ситамбор,Оё шодие ҳаст, охир, барои ман ҳам?!»Таассуф ногаҳ намоён шудДар рӯйи равшани пурожанги пиразан.«Духтарам, ин қадар оҳу воҳ макун,Роҳи ҳаёт ҳаргиз ҳамвор намегузарад.Бидон, ки ҳар лаҳзаи ин ҳаёт озмоиш аст,Ҳеҷ кас аз он холӣ нест – на мард, на зан.Он чи зиндагӣ мегӯянд – кони озмоиш аст,Аммо агар сабр кунӣ, тилло меёбӣ!Агар аз ғуссаҳо мехоҳӣ халос,Ба ту баён кунам ҳикмати бебаҳо:Пеш аз ҳама дилатро пок кун, илтимос,Хаёлҳои палидро ҳаргиз роҳ мадеҳ!Сипас бас кун ту нафрату худбиниро,Озори одамонро комилан фаромӯш кун.Риштаи сабру шукрро яксон маҳкам бигир,Тафтиши айби худро ҳам бидон.Агар аз касе ранҷӣ, ғазаб мапош, бас,Шояд хато дар туст, гумон карда бин.Ҷойи забон, дар асл, қафас аст,Озодии забонатро чунон маҳдуд кун!Шавҳар барои зан монанди подшоҳ аст,Бар подшоҳат ҳаргиз исён макун.Вагарна, ҷоят чоҳе мешавад бо номи вайл,Гулзори бахтатро хазон макун.Агар шавҳарат аз ту норизо бошад,Аз шодиву фараҳ комилан рӯй гардон.Зеро ин қонуни илоҳист, ХудоДар ризои шавҳар пинҳон кардааст нур.Агар суханонамро киштие донӣ,Ва дар он ба қадри тоқат шино карда тавонӣ –Ба ҳаёти ғамангезат хотима гузошта,Ризқи ёфтаат бахту саодат мешавад!»Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.