Ҳикмат
Чун шамоли бесаранҷоми баҳор
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Чун шамоли бесаранҷоми баҳорСари кӯратро ба ҳар дару рахна мезанӣ.Чун саволе дар забони гунгОфтобат аз паси абрҳо берун намеояд.«Дунё дар дасти ман аст» гуфта, хаёл меронӣ,Суханат беҷилав аз забонат медавад.Ғофилӣ, дар асл ҳол чунин аст:Худат дар дасти дунё асирӣ.Нафсат гардан хам намекунад, насиҳат намегирад,Субҳу шом доми ҳила мебофад.Худро нек нишон дода, хаста намешавад,Манзили дурро наздик муқаррар карда.Агар касе ногаҳ пеши рӯят оина гирад,Ту омодаӣ дасташро бишканӣ.Ва «гуфтаи нафсам ба ҷо ояд» гуфта,Шайтонро шарик карда, розӣ месозӣ.Аммо бар башараат ниқоби рангин пӯшида,Ҳеҷ айбу нуқсатро эътироф намекунӣ.Санги кӯҳвори кибрро бут сохта,Аз парастиши он ҳаргиз бознамеистӣ.Хатари болои сарат торафт ғафстар аст,Агарчи фарангию арабиро аз ёд донӣ,Агар дар пешонаат тақдир навишта бошад,Агар мураббие чун пир дучор оӣ,Офтобе ёфтаӣ, субҳоналлоҳ,Барои поймол кардани зулмати олам.Акнун аз ҳузураш паноҳ бихоҳ,Барои заволи кибр ва камоли дил.Аммо боз ба гарданат каманд баста,Онро ба дасти шайтон додӣ, ҳайҳот.«Ман зӯрам» гуфта, ба ҳама гулӯ медарронӣ,Ҳол он ки дар дарунат фарёд аст, фарёд...Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.