Имон
Аз айёми ҷавонӣ дар роҳи сулук
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Аз айёми ҷавонӣ дар роҳи сулукЗоти мухлисдиле хизмат карда гузашт.Риштаи авродро аз дасти пирГирифта, болҳоро васеъ кушода парвоз кард.Дар сайру ҷазба камол меёфт,Аз чашмаш ҳиҷобҳо як ба як рафъ шуданд.Аҳли ҳол бо ҳавас ба ӯ нигариста,Саволҳои гуногун дода, ҷавоб мехостанд:«Дар сайри сафо роҳи дароз паймудед,Каломи зикрро бар дил навишта.Ба мо баён кунед, ба тариқи хизмат,Қиматтарин пандро, шафқат нишон дода!..»Солик сар хам карда, оҳиста сухан гуфт:«Ин роҳ тамом нашуд, ҳанӯз сафар ҳаст…Метарсам, ки рӯзе ҳалок гардам,Дар ҳар қадам хатари шадид дидам.Мевае, ки дар дарахти умрам расид,Ба Шумо медиҳам, эҳтимом кунед –Модоме ки қасди ин шеваро кардед,Бидонед: ҳамеша бар сари мӯй роҳ рафтаам.Бандаам: ба ғамам ғӯтавар гашта зистам,Гоҳе ҷӯшидаму лабрез шудам, гоҳе хаста гаштам.Дар дамҳое, ки ба кори худ маҳлиё гаштам,Зери қамчини гуноҳ мондам.Инак, шунидед, эй аҳли тақво,Ғарибтарин ҳоламро баён кардам.Аз он ҳам ғарибтар аҳвол ин аст, киЛаҳзае нест, ки ман қамчин нахӯрда бошам!..»Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.