Имон
Мӯъмине дар чангалзори ҳаёт
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Мӯъмине дар чангалзори ҳаётМуддати дароз гумроҳ гашта, саргардон гашт.Аз ғаму озори мусибат тарсида,Аз шарбати шодӣ ҳарисона нӯшид.Дид, ки мусибат абадӣ нест,Таги қадаҳи шодӣ талх аст.Ниқоби ҳар ҷое, ки боғу бӯстон шукуфтааст,Барг асту асли он хушкзамин.Дар бораи нуқсони худ андеша карда,Иллати нафсашро сабаби асосӣ донист.Рӯзе қасд кард, ки назди валиеБарои дарди худ илоҷ пурсида равад.Дар назди устод беҳол хам шуда,Каломеро, ки бар забонаш омад, гуфт:«Агар ба Шумо гӯям, ман саволи хурде дорам,Авомро аз илми он бохабар кунед.Нафс чӣ гуна хилқат аст, чаро бад аст?Чаро бояд онро маломат кард?!Мегӯянд, ҳар туғёне ба нафс мансуб аст,Оё имкон нест, ки аз он саломат монем?!»Устоди комил чашм аз замин набардошта,Якбора ба соил хитоб кард:«Савол хурд нест, эй толиб, алҳол,Туро изтироби талх фаро гирифтааст.Агар сифатҳои нафсро ҷамъ оварӣ,Оқибат ҳамаашон ду адад мешаванд.Нисбати ҳар корро ба нафс ҳавола кун,Охир, аз ин ду синф берун намеравад.Як сифати нафс – ҳарисӣ аст,Ҳайвонест, ки сер шуданро намедонад.Ҳар лаззате бинад, ҳама чизашро медиҳад,Агар баҳра гирад, бас, олам гулистон.Сифати дигараш, афсӯс, кибр аст,Чун шайтон «аз ҳама беҳтарам» мегӯяд.Агар оламро лавҳ гӯем, «ман бешакЗеботарин, нозуктарин нақши ин лавҳам» мегӯяд.Ҳамаро аз худ ҳақиру хор мебинад,Ба заррае насиҳат тоқат намекунад.Худро сазовори тахтҳо мебинад,Танҳо мақомҳои бузургро мехоҳад.Ҳарисӣ – далолат аз зиллат аст,Кибр – айни ҷаҳаннам аст.Назар андоз, андеша кун, ин чӣ ҳолат аст –Ин чашми инсонест, ки аз кибр кӯр гаштааст.«Дар ман айб нест» гуфта, баҳона меёбад,Намехоҳад ба Ҳақ гардан хам кунад.Агар эҳтироми бузургу шоҳона бинад, бас,Ҳар чизро лӯъбату бозӣ мепиндорад.Шояд афв кардани онҳое имкон дорад,Ки ба ҳарисию шаҳват мубталоянд.Аммо бахшидани бутҳо ва худоёне, киДар дарун сохтаӣ, эҳтимол надорад».Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.