Имон
Мӯъмини гунаҳкор бесабаб оҳ намекашад,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Мӯъмини гунаҳкор бесабаб оҳ намекашад,Зеро дар калимаи «гуноҳ» «оҳ» ҳаст.Гуноҳ дар дил ҷуз хор намекорад,Бад-ин боис чашми муҷрим ашк дорад.Се қисми гуноҳро таъриф мекунам,Зеро ҳамроҳатро донистанат хуб аст.Нисфи умратро ба он сарф кардаӣ,Нисфи дигараш ба пушаймонӣ бахшида мешавад.Навъи аввали гуноҳ аз чашм пинҳон аст,Ҳатто худат аз он ғофил мемонӣ.Сипас гуноҳе, ки худат медонӣ ё қасдан кардаӣ,Ки аз он кор азобҳо ҳосил мешавад.Сипас ҷурми ту, ки ба элу халқ ошкор аст,Неку бад аз он яксон бохабаранд.Бо ин гуноҳ, ҳатто чун зикрат карда шавад,Доғи он ба қисматат хатар мерасонад.Ин илмро ба ту ба таври иҷмол гуфтам,Акнун аз тафсилаш андаке сухан кушоям:Амиқ бидон, ки дар асл ҳол чунин аст –Гуноҳ дарахтест бузургу дароз.Решаи ин дарахт – гуноҳи пинҳон,Танааш – кирдоре, ки ба худат аён аст.Ҳазор бор дод бод, сад ҳазор бор оҳ,Мевааш – ошкор шудани он кор аст.Гуноҳи пинҳон ғафлату шаҳват аст,Кибру риё ҳастии он аст.Чашмонат кӯр гашта, танҳо меандешӣ –«Дар ман бузургии одамизод ҳаст».Ҳеҷ касро ҳаргиз ба назар намегирӣ,Ҳар касро аз худ паст мешуморӣ.«Аз хору ҳақирон азиз гаштам» гуфта,Худро аз ҳама чолоктар медонӣ.Ба сухани ҳақ як дам ҳам тоқат намекунӣ,Дар ҳеҷ кас файзу фазлро намебинӣ.Ба мадҳи худ садоқати баланд нишон дода,Манзили пур аз олқишҳоро мақсад мекунӣ.Чунон амиқ ба ғафлат ғарқ мешавӣ,Ки ҳоли худат ба худат ҳаргиз намоён нест.Аз таъми ботлоқ ҳузур карда,Ҷисмат сӯи наҷот заррае намекӯшад.Он гоҳ ихтиёрат бесадо, хомӯш меравад,Пай дар пай гуноҳҳо содир мекунӣ.Аммо он гуноҳро ҳеҷ кас намедонад,Ва мехоҳӣ баргардӣ, вале қодир намешавӣ.Ҳар бор виҷдонат изтироб мекашад,Ҳар бор аз гуноҳ тавба мекунӣ.Лекин рӯз мегузараду аҳволат хароб,Бо сабабу бесабаб ба гуноҳ ғарқ мешавӣ.Аммо корат бо даруни ту мувофиқ нест,Боз ғийбату фасод аз забон намеравад.Кирдори бадат торафт зиёд гашта,Акнун ба элу халқ фош мешавад, дод.Бад-ин боис пеш аз ҳама пушаймон шавБарои гуноҳе, ки худат ҳам намедонӣ.Ҳар рӯз танҳои танҳо назди худ биё,Андеша кун – имрӯз чӣ гуфтӣ, чӣ кардӣ.Ҳамеша кӯшиш кун, ки огоҳ бошӣАз ҳолу ҳолат ва ҳарорати худ.То ки ба чоҳи кофтаи худ наафтӣ,Аз шууру фаросатат ҷудо гашта.Агар дар ин кор оҷиз бошӣ, зероҲар кас танҳо ба худ омада наметавонад,Даргоҳи як муршидро ватан кун,Зону зада, худро ба ӯ супор.Шояд Худо ба ту иноят карда,Шояд аз пирон назаре бирасад.Шояд роҳи ҳидоят кушода гардад,Шояд дар роҳат хатар кам шавад.Раббам, тамоми ҳолам ба Худат аён аст,Чӣ гуна ақлам рафт ва фурсат шуд –Ки бешармона ин суханонро баён кардам,Ба сухан гуфтан аз гуноҳ ҷуръат кардаам.Ин ҷуръатамро афв кун, бибахш, Худоё,Бандаи Туам, ки худро дарк накардааст.Кошки аз боғи раҳматат ҷое медодӣ,Майлаш, дар ҳамон боғ як мушт хок бошам...Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.