Зиндагӣ
Чун нимкушода шуд дари вазнини
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Чун нимкушода шуд дари вазниниАз пӯлод сохтаи ҳаёти талх,Наврасе фарёди вазминро шунида,Дар дилаш гаҳвораи тарс ҷунбид.Барои ҳамин аз зоти солхӯрда пурсид:«Ба ман хабар диҳед, эй инсони азиз!Имрӯз вазнинии ҳаётро ҳис кардам,Дар қалбам чунон хавотир бедор шуд.Чӣ кунам, ки азобам камтар шавад,Чӣ кунам, ки аз хато дур бошам?!Чӣ кунам, ки рӯи модарам бихандад,Ва домҳои гуногуни шайтонӣ маро гирифта натавонанд?!»Пири бузург кӯтоҳ ҷавоб дод:«Барои ин бояд калон шуд, писарам».Дили ҷавон аз ҳасрат сӯхта,Гуфт: «Калон шудан чист?! Бигӯед-дия, падарҷон!»«Пеш аз ҳама тарзи пурвиқоратро нигоҳ дор,Барои ҳар сухани ту тарозу бошад.Он гоҳ лафзи қиматбаҳоят беҳуда намеравад,Ҳамеша сухани кам хуб аст.Он гоҳ ба калон шудан қадам мегузорӣ,Остонаҳои ҳайбат кушода мешаванд.Ва агар хоҳӣ одами воқеан калон шавӣ,Дурдонаҳои насиҳатро бишнав.Яъне агар касе бар дилат ханҷар занад,Агар касе ногаҳон даргоҳатро тарк кунад;Агар рӯзе ҷонҷонтарин дӯст, гӯё ту мурдаӣ,Аз ҳолат хабар нагирад;Гарчи даруни ту аз суханҳо пур гардад,Гарчи хоҳӣ онро ифшо кунӣ,Ба чашмони сиёҳе, ки ба ту менигаранд, нигариста,Танҳо тақдирро тамошо карда,Садоят ҳаргиз бо шикоят набарояд,Ҳатто табассумро аз даст надиҳӣ.Акнун калон шуданат муборак бод,Акнун одами калон номида мешавӣ, тойчаам».Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.