Имон
Гоҳе ба касе монандам, ки дар қабр мондааст,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Гоҳе ба касе монандам, ки дар қабр мондааст,Атроф дар сукут, худам танҳои танҳо.Танҳо ба Ту такя мекунам, Худоё,Агар нур надиҳӣ, умрам комилан торик аст.Ашки ғарибӣ чашмамро пур мекунад,Дар кунҷи бекасӣ ғамгин мондам.Офтоби меҳри дӯстон ҳам ғуруб карда,Танам беҳол хамида қадам мегузорад.Ҳар киро дӯст доштам, аз даст додам, вой,Чун «ишқ» гӯянд, дар дил ҳарос бедор мешавад.Чун дашти ҳиҷрон бар сарам паноҳ гашт,Оё дилро ҳадди дӯст доштан ҳаст?!.Ин чӣ кор шуд – ақлам оҷиз аст,Ишқам ҳасту нести маро ҳалок мекунад.Ҳар киро дӯст дошта, қалбам сӯяш талпад,Аз ӯ бар сарам бало меборад.Ҳар киро орзу кардам, як ба як тарк кард,Аз пайи онҳо ақлу ҳуш ғоиб гашт.Биё бубин, эй ҳиҷрон, ҳоли харобамро,Аз азоб ганҷ ғундошта, бой гаштаам!«Дӯст мадор» гуфта, ба дил фармон медиҳам,Аммо он ба итоат бегона аст.Чун тиғи ишқ халида, хун дарё гардад,Кӣ гӯяд: қотил кист, мақтул кист?!Танҳо оҳҳои дароз ба осмон боло мераванд,Танҳо дар шабҳои дароз хоб ҳаром аст.Дилро аз чӯғи сурх-сурх пур карда,Ғам ба ҳолам дареғ хӯрда, гиря мекунад.Агар оҳам ба маҳбубам расад, кифоя аст,Бахтиёрам, агар гӯяд: «Ин каси нотавон кист?»Ба дори ҷудоӣ овехта шудам, шоядСазовори шаҳодати ишқ дониста шавам!..Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.