Ҳикмат
Охир, дар олам одамони гуногун ҳастанд,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Охир, дар олам одамони гуногун ҳастанд,Шинохтани ҳар яке маҳол андар маҳол.Зеро ниқоб мепӯшад, дарунаш пур аз чирк,Дар берун зилоли мусаффо мавҷ мезанад.Дар куҷо бояд хандид, дар куҷо гирист,Дар куҷо будан хуб аст, дар куҷо набудан –Ҳатто агар лозим ояд, сина сипар кардан,Охир, чӣ гуна мумкин аст инро накардан?!Ҳамаашро медонад, бехато иҷро мекунад,Ҳатто хандааш ба ростӣ монанд аст.Агар ором бошӣ, бой бошӣ, бисёр ато кунӣ,Хандон ба ҳузурат меояд.Аммо агар ногаҳ поят лағжад,Аммо агар нодониста ба мусибат афтӣ,Дар зиндон оҳу воҳ кашида мехобӣ,Танҳо аз он «дӯст»-ат ҳеҷ умед надошта!Зеро ӯ дар рӯзҳои некӣ содиқ аст,Зеро ӯ дар вақти офият нозир аст.Танҳо мувофиқи ҳамин медавад,Дар тӯю мотамат барои ҳамин ҳозир аст.Зина ба зина боло меравӣ,Гоҳ сарат дар офтоб, гоҳ зери поят нам.Ӯ ҳис мекунад, ки туро хазина интизор аст,Дар атрофат чарх зада, чаҳ-чаҳзанон мепарад.Аммо барои ёрӣ даст дароз намекунад,Барои ту дурӯғакӣ изтироб мекашад.Ҳатто беист аз забон асал рехта,Барои ту ҳасаноту савоб мехоҳад.Гоҳе андаке ҳасад зоҳир мекунад,Сипас зуд онро зери шӯхӣ пинҳон медорад.Дар бораи шаъни ту андаке фасод паҳн карда,Гоҳ-гоҳ ба сафи душман мегузарад.Хулоса, ту ӯро пурра мешиносӣ,Хулоса, зуд-зуд рӯ ба рӯ меоӣ.Аммо дар бораи худи ӯ хомӯшӣ меварзӣ,«Хислатат чунин аст» гуфта, сухан намегӯӣ.Зеро ӯ лаёқати чунин суханро надорад,Зеро сазовори эътибор шуда наметавонад.Танҳо фиреб махӯр, дилпур гашта –Дар ғафлат ногаҳон ба ӯ такя накун.Агар имкон ёбӣ, аз чунин касонКомилан дур гард, комилан бибур.Атрофро аз хору хасҳо тоза карда,Дар боли умрат бори гарон нигоҳ мадор.Агар барои буридан қувватат нарасад,Гиреҳи бастаро оҳиста-оҳиста кушо –То ки оби даҳони лаганлесаш нарасад,Салому алейк кун, вале ҳеҷ наздик мадон.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.