Зиндагӣ
Борҳо сӯи ту таваҷҷуҳ кардам,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
***Борҳо сӯи ту таваҷҷуҳ кардам,Дар назди ту ҳар лаҳза муроқиба доштам.Рӯҳ чун паррандаи захмӣ менолид,Ёд карда, ки аз ту чӣ қадар лутфҳо дидааст.Шояд афту андомам ба чашмат афтода,Қалбат сиёҳ гаштааст, чӣ кунам, чора надорам...Аммо чун кӯчида назди ту омадам,Андак-андак сафед гаштанам ҳақиқат аст-ку.Шояд аз он ки бетавбаю муфлис гаштам,Ба ту озори беҳаду беадад расидааст.Агар нафс дом гузораду Иблис қасд кунад,Чӣ кунам, агар мадади илоҳӣ наояд?!Шояд ба одамон чунон дил бастам,Ки ҳатто ин ишқ амиқ реша давонд.Маро аз онҳо чунон буридӣ, ки ҳатто хун ҷорӣ шуда,Ҳатто шуур худиашро гум кард.Маро аз ҳар сӯ занҷир банд карда буд,Рӯҳам парида натавониста, оҳу фарёд мекашид.Ҳамаи корҳои ту сир аст, сир, боз сир,Дар дарунам азобро бунёд кардӣ.Чанд кишан шикаст, эҳтимол,Эҳтимол, пардае аз чашм бардошта шуд.Агар ҷеғ занӣ, барои омадан мадор наёбадМурдаи бекафане, ки кайҳо мурдааст.Акнун он тан аз одамон дур аст,Ҳар касеро, ки ба хаёлаш омад, сӯзонд.Чун якбора аз бор халос шуд,Акнун ба ҳоли худ бо дареғ нигарист.Ҳар рӯз такрор рӯ ба ту меорам,Дар чашмам вуҷуди пурнури ту аён.Дар кунҷи ҳақирӣ қарор гирифта,Дар кӯи фақирӣ намоён гаштам.Агар як танга диҳӣ – охир, гадоям,Агар чун саг ронӣ, шоҳӣ – мезебад.Саги ту, ки дар дурдастҳо уллос кашида мегардад,Агар устухон партоӣ, барои он талош мекунад.Майлаш, устухон мадеҳ, рӯзе сил гашта,Бесадо оламро тарк хоҳам кард.Агарчи умр дилхун гузашта бошад ҳам,Бе кишану қафас зиста бошам.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.