Сабр
Ба зоти нотавону заифу бечора
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Ба зоти нотавону заифу бечораМардуми хабис санги туҳмат андохтанд.Он шӯрбахт ба ору номус тоб наоварда,Ба боиси ин зулм муддати дароз гирист.Душман ё хоинон одатан, доимоБарои ханҷар задан пайт мепоянд.Дӯстон ҳам комилан ба душман мубаддал гашта,Пай дар пай хор карда, дарро бастанд.Мазлум чунон хун гирист, ки гӯё ҷонаш мебарояд,Ҳатто барои зистан чора ҷуст.Аз ғами кӯҳвор, ки аз аҷал талхтар буд,Шояд қалбаш пора-пора гашт.Рӯ ба Худо овард: «Тавбаҳо кардам,Тавбаамро қабул кун, Худат, Худоё!..Ба сангҳои бӯҳтон пешпо хӯрдам,Бешак, сабаби ин ҷурму хатои ман аст…Ба он ки туҳмат кард, чӣ сухане дорам?..Ба раҳматат, Раббам, ҳавола кардам.Худат ҳар дам дӯсту мададгор бош,Доду нола дар гулӯям нағунҷида монд.Хуб шуд, ки нишонаи бӯҳтон гаштам –Коре, ки накарда будам, «кард» гуфтанд.Худоё, ин пешонаи шӯр аз санг бошад,Дӯстонам маро зинда-зинда хӯрданд.Дар асл, назар ба он ки пинҳонӣ гуноҳ карда,Чун себ бар рӯи об шиновар гардам,Бо туҳмати ошкоро афсона гашта,Ин қадар нолидан шояд беҳтар бошад».Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.