Имон
Аз ҳилаи нафс ақл ҳайрон монад,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Аз ҳилаи нафс ақл ҳайрон монад,Шайтон дар паси пардаҳо камин гирад.Ҳақро нафаҳмида, фикру зеҳн карахт монад,Дурӯғ дар либоси ҳақ бар саҳна бозӣ кунад.Гуноҳҳо мубаддал гашта ба санги туҳматАгар бибораду таомаш заҳролуд шавад;Агар қамчини маломат бар сараш фурояд,Вой-дод, «бегуноҳам» гӯяд доғдор.Як валӣ гуфтааст: «Агар мусибатеЁ дарде ояд, аз нолидан тарсидам.Зеро ҳар азоб, бешак, аз Ҳақ аст,Фаҳмидам, ки он каффорати айби ман аст.Агар шукр накунам, забон ба «дод» равад,Ин рӯ гардондан аз давои дардам бувад.Ба Зоте, ки бароят некӣ мехоҳад,Гӯё душманӣ, ҷангу ситез бувад.Бад-ин сабаб, дардамро дар дарун фурӯ мебарам,Ба раҳмати Раббам нигаронам, мунтазир.Умедам инаст, ки ҷурмамро бибахшад,Афву мағфираташро ҳозир арзонӣ кунад...»Ҳол он ки аҳволи имрӯз хароб аст,Ҳол он ки шукрона доим фаромӯш.Аз олами бақо ҳоли моро пурсида,Рӯҳи бобоён гаштааст хомӯш.Моро афв кунед, Яссавӣ бобо,Афв кунед, ҳазрати Садруш-шариъа.Ҳатто ба рӯи нуронии шумо нигариста натавонем,Ҳамаи мо муфлису ғарқоби бидъат.Моро афв кунед, ҳазрати Навоӣ,Бибахшед авлоди нолоиқи худро.Ҷои ҷоҳилон кунҷи хорӣ бувад,То даме ки имдоди шуморо набинанд.Шайтон ақлҳоро кардааст занҷирбанд,Нафс ҳар лаҳза қотили дил аст.Заҳрро фурӯ бурдем гӯё асалу қанд,«Вафо» гуфта, ба душманон фурӯхта шудем.Кошки бағри нафсу шайтонро чок-чок кунем,Аз чашм дурри тавба резем, кошкӣ...Пеш аз он ки танҳоӣ касро ҳалок кунад,Ба суҳбатҳои бузургон шитобем, кошкӣ...Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.