Ватан
БАЁНИ ОН КИ ИН МАНЗУМА БАРОИ ЧӢ НАВИШТА ШУД
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Ассалом, Бобоҷон, эй Султони бузург!Соҳибқирони бузург, хони рӯи Замин!Гунбази қасратон ин ҳафт осмон,Дар Шумост шарафу шони адолат.Шумо фарзанди Кеш, такягоҳи турк,Балки пуштибони мазлумон.Сари мунофиқони каззобро кӯфта,Аз гуноҳи зотҳои тавбакор гузаштед.Раҳму шафқат, мардӣ, садоқат ба аҳд,Ҷасорат, шуҷоат, тафаккури тез —Ба Шумо, ки аз комёбӣ шод нагашта, ба озмоишТоқат карда тавонистед, ҳазор бор ташаккур!Зотан, хизмататон боиси ҳайрат аст,Дар пешатон ҳар гуна ақл лол аст —Аҳли башар мисли Шумо боинсофу холисБоз кадом султонро нақл карда метавонад?!Аз даруни як халқи пахшгашта ногоҳМисли барқ дурахшида баромадед, Бобо!Ба Шумо зотҳои ориф ҳамроҳ шуданд,Дар пеши поятон ларзида афтод дунё.Балки аз замони офариниш одамизодҲазорон хону хоқон, шоҳонро дидааст.Касе хунхор буд, боз кадом зотеИморати ҷаҳонро бошукӯҳ сохтааст.Аммо ақлу адлу инсофу ихлос,Раҳму фаҳму меҳру қаҳру матонат —Ҳамаашро Худоям хос ба Шумо дода,Ба олам қудрати бемисл нишон дод!Иқболу имконе, ки насиби Шумо гашт,То Шумо хеле кам дида шуда буд.Аммо пас аз Шумо ҳанӯз ҳеҷ гоҳБашар шоҳе мисли Шуморо боз надид.Имрӯз дар пешатон сари мо хам аст,Шуморо нашинохта, моро ғафлат фаро гирифт..Дар саҳнаи дунё сина пеш кардаИстодан барои мо ниёз дорем, мадад диҳед!Эй Соҳибқирон, эй хоқони бузург,Эй подшоҳи шоҳон, фахри подшоҳон!Эй амири Туркистон, малики Турон,Ватани Шумо имрӯз оғӯши Самарқанд.Ба мо мадад диҳед — ҳоли мо хароб,Доми нафсу шаҳват гулӯямонро мебандад.Мақоми Шумо гӯё сароб аст,Охирин ахгари мо рӯз ба рӯз хомӯш шудан мехоҳад.Биёед, дасти моро гиред, Қиблагоҳ,Моро ба зиндону чоҳ напартоед.Роҳ нишон диҳед, сухан гӯед, дар дил фарёду оҳ,Пайравӣ карда, ба даргоҳи олӣ бирасем!Пеш аз ҳама ақлро тез карда, сайқал дода,Бар оинаи қалб нур афтад, Бобо!Баъд бар сари нафс оташи ишқро афрӯхта,Дар осмони муҳаббат рӯҳ парвоз кунад, Бобо!Ба «Тузук»-е, ки навиштед, чашм дӯхта мешавад,Роҳҳоеро, ки Шумо рафтед, идрок меҷӯяд.Бар сухани Шумо сухан гуфтан мумкин нест,Бигзор атрок маънои сухани Шуморо аз ёд кунанд!Имрӯз ба сухани Шумо бештар муҳтоҷем,Имрӯз суханони Шумо ба ақли мо нур аст.То ин хок озод бимонад,Аввал озод будани шуур шарт аст.Каломи Шумо дилро наҷот медиҳадАз кишанҳои гуногун, ғуломиву хорӣ.Аз ин рӯ, дилу забонро пок дошта,Мо хостем аз зулмату партгоҳ берун оем.Назм сурати зебост, ёд гирифтанаш — осон,Дар назм маъноҳо фишурда ва маҳкаманд.Аз ин рӯ, агар иҷозат диҳед, Бобоҷон,Набераатон қалам ба даст гирифтааст.Маъношро гум накарда, бо тамоми дил«Тузук»-и муборакатонро ба шеър гардонам,Модоме ки дил аз панди Шумо пур аст,Дар ҷангоҳҳои бузург мисли шер наъра занам!Бигзор ин шеърро ҷавонону духтарон аз ёд кунанд,Бигзор забони кӯдакон бо ин байтҳо кушода шавад.Ҳар кӣ роҳи бузургиро меҷӯяд —Бигзор дилаш ин манзумаро ҳифз кунад.Шояд мо ба рӯҳи Шумо баргардем,Шояд Шуморо ёфта тавонем, Бобоҷон.Мадад диҳед, то сухан равон борад,«Тузук»-ҳо равон ба назм табдил ёбанд!..Раббам, навиштаамро Ту қабул карда,Ва дар дили эл марғуб гардон!Бигзор хонандагон тарсу ғамро фаромӯш карда,Бар сари ғаним шӯриш андозанд!Темурбек, ки Ҳабиби Туро дӯст медошт —Ба ҳурмати ҳазрати Соҳибқирон, Худоё,Ҳар орзуе, ки дар дил мақбул ва нек бошад,Ҳамаашро ҳосил кун, ҳар муддаоро!..Нуқси навиштаамро пинҳон кун, Худоё,Файзашро ба элҳо тамом бахш.Некии онро дар ин дунё дода,Дар охират низ икром нишон деҳ!Ҳар кӣ барои мо дуо кунад, ба шарте ки,Ҳар чӣ барои мо пурсад, ё Раб! —Ҳамаашро бо шафқат иҷобат карда,Ба худаш ҳам ҳар чӣ пурсида ояд, бидеҳ!Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.