Gelişme doruğunda. Görkemli binalar. Takım elbiseli insanlar. Binlerce insanı bir araya toplamış salonlar.…

Gelişme doruğunda. Görkemli binalar. Takım elbiseli insanlar. Binlerce insanı bir araya toplamış salonlar. Hatipler – ekranda birtakım çizimler gösteren, kendini züppece tutan, nazlanıp kırıtan, dinleyicilerin ilgisinden sarhoş olup yedinci kat gökte uçan hatipler. Işıklar. Müzik. Taranmış saçlar, yakışan giysiler, ince endamlar, heybetli bakışlar. İçinde bir şey cız eder. Birden yüreğin küt küt atmaya başlar. “Keşke ben de bunların safında olsaydım!” Bu manzara YouTube’daki videoda pek cazip görünür. Herkesin ağzından zenginlik vaadi yükselir: “Zengin ol! Zengin ol! Daha da zengin ol!” Arada bir mesela İslam, ümmet, Müslümanlık gibi sözleri de araya sıkıştırıverirler: “İslam maliyesi”, “Müslümanlık gelenekleri”, “İslam maliyesi o kadar mükemmel ki”, “ateist olsaydım bile İslam maliyesini seçerdim”, “ümmete hizmet”… Ama dikkat edilirse, onların kılık kıyafetinde, simasında ne İslam ne de Müslüman görünür. Ama maliye olabilir. Genç ve samimi, şaşkın ve ham, olgunlaşmamış ve dinle yeni tanışmış olanlar hayatlarının en büyük işini yaptıklarına inanıyormuş gibi de görünürler. Ama kalplerdeki derdin ne olduğunu herkes kendisi yoklamalıdır: kendin için bir terazi yap; onun bir kefesine maliyeyi, zenginliği, itibarı, dünya kaygısını koy; ikinci kefesine ölümden ne kadar korktuğunu, ahireti ne kadar düşündüğünü, Allah’ın zikri ve O’na şükür için kaç tane anını ayırdığını – bunların cevabını koy – adaletle tart bakalım, hangi taraf ağır geliyor? Cevabı ne bana ne de Ali’ye Veli’ye ilginçtir, sen kendin bil, yeter. Cevabı aslında hangi tarafta durduğunu, daha doğrusu neyle uğraştığını gösterir. Hacim ve miktar bazen özü yansıtmaz. Büyük hacim ve çok miktar, özün o kadar yüce ve temiz olduğu anlamına gelmez. Tıpkı süslenmiş ve türlü terimlerle bezenmiş bir konuşmanın her zaman hakikati yansıtmadığı gibi. O sahnedekiler, o süse püse bürünmüş zatlar bu videoları aracılığıyla pazar açıyorlar, o kadar. Onların gösterisinin pazar tezgâhından farkı yoktur. Böyle tezgâhlar yalnızca onlara has değildir; dünya ehlinin her biri dünya meydanının her karışını böyle tezgâhlarla, yaymalarla doldurmuş. Onlara ağzı açık bakarak dolaşmakla gün akşam olur. Vakit geçer. Onların safına katılayım demek kendi değerini yere çalmaktır. Herkes Allah’ın onu koyduğu yerde azizdir. Kaplumbağanın uçayım demesi kendisi için ne kadar zararlıysa, serçenin yerde yaşama isteği de kendisi için o kadar tehlikelidir. Herkesin korunağı durduğu yerde ve tuttuğu makamda gizlidir. Bundan sonra “ilerleme” kızışacak, “gelişme” alevinin sarmadığı yer kalmayacak, sadece zaman gerekir, o kadar. Kalbini ve aklını, bedenini ve neslini, dünyasını ve ahiretini korumak, yani bu yangından canını kurtarmak, belki de bu ateşte kendine gerekli yemeği yakmadan pişirmek artık asıl iş hâline gelecek. Yer her an yarılabilir, gök her an yağmur değil taş yağdırabilir, rüzgâr sana sormadan âlemin külünü göğe savurur – yeryüzünde ne kadar bina ve yapı kurarsan kur, onların yüksekliğine bakıp ne kadar sarhoş olursan ol, onları bir anda yok edecek bir Güç vardır. Ne kadar kalabalık bir çevrede olursan ol, ne kadar lezzetin kucağına gömülürsen gömül, yine de yalnızlığın acısını tatmaya mecbursun, yine de zayıflığın zincirinde can vermeye mahkûmsun. Kalp sahipleri, akıl sahipleri hedefi buna göre alırlar, hedeften şaşmazlar. Göğü delen kulelerin ormanında kendini kaybetmezsen yeter; aksi hâlde sonra kendini bulman çok zordur.

Akrom MALIK