Masal

(Hikâye)

Bir adam kırk yaşına girmiş. Bedeni kuvvetle dolmuş, aklı kemale ermiş. Elinden gelmeyecek iş yokmuş: dağa vursa toz edermiş. Çünkü o asil bir ailede doğup büyümüş; çalışkan, bilge, vicdanlı ve ailesine düşkünmüş. Herkese şefkatli, dürüst ve samimiymiş. Cömertmiş, kerem sahibiymiş. O kadar dindarmış ki herkes ona âlim, zahit ve abit dermiş.

Fakat bir gün tuhaf bir şey olmuş: sabah uyandığında geçmişini unutmuş. Babası kim, annesi kim, bilmiyormuş. Allah’ı tamamen unutuvermiş. Çocuklarını ve karısını hatırlamış, ama onlara kayıtsızca bakmış. Herkes telaşa düşmüş. İşin tuhafı, anne babasını görünce kudurup ısırmaya çalışıyormuş. Onun bu hâline anne babası şaşırmış, korkmuş, hekime göstermişler. Hekim onun tamamen sağlıklı olduğunu söylemiş. Fakat o, anne babasını bu yaptıkları için son derece kötü görmeye başlamış.

Karısıyla işi yokmuş. Çocuklarına aldırmıyormuş. Hayır, gece işlerini de gündelik işleri de mükemmel yapıyormuş; mesela geçim için her şeyi hazır ediyormuş. Kadın eskiden evden çıkmazmış, sonra sokağa çıkmaya başlamış. Sonra süslenip istediği erkekle rahatça dostane sohbet eder olmuş.

Oğlu ve kızı ise gece boyu sokaklarda gezip sabah güneş yayılana kadar uyur olmuşlar. Fakat o sesini çıkarmıyormuş. Hatta çocuklarından ve karısından küfür işitse de oturuyormuş. “Evet, artık onların konuşmaya hakkı var” diyormuş.

Sonunda karısı başka bir erkeğe âşık olup evi terk etmiş. Bir oğlu uyuşturucu bağımlısı, bir kızı fahişe, bir çocuğu hırsız olmuş. En küçüğü ise üniversiteye girip bitirmiş ve rüşvetçi bir memur olarak yetişmiş. Fakat o bütün bunlara sakin sakin bakıyor ve “Herkes kendi hayatını kendisi kurar” diyormuş.

İyice belleri bükülmüş anne babası bir gün onun evine gelmiş. İhtiyarlar ağlamış. “Ne günlere kaldık” demişler. “Çocuklarına bak, ne hâlde, bu ne perişanlık” demişler. “Senin yirmi yıl önceki aklın nerede, kime dönüştün?” demişler. “Ne yapayım?” demiş o. “Karına, çoluk çocuğuna iyi terbiye vermedin, biraz sıkı durmadın” demiş ihtiyarlar yana yakıla. “Ne yani, evi onlara zindan mı edeyim?” demiş o, “herkes kendi hayatını kendisi kurar, herkes özgür” demiş yine.

İhtiyarlar yine hıçkırmışlar, özellikle de “Yarın Allah’ın huzurunda ne diyeceksin?” deyince evden balta getirip ikisini de doğrayarak öldürmüş. “Siz insanı böyle kâfir diye manipüle ediyorsunuz” demiş. Sonra da onları avludaki havuzun altına gömüp üstünü betonlamış.

Bunu Pes adında bir haine anlatmış. Pes onu iyice alkışlamış ve “Çürük geçmişe böyle yapmak lazım, iyi becermişsin” demiş. Pes’in mesleği ressamlıkmış. En tuhafı, hiç kimse onu bu yaptığı için suçlamamış. “İhtiyarlar havuzun altındaki betonu yarıp çıkmasınlar?” diye biri candan endişelenmiş. “Hayır” demiş o kibirle. “Çıkarlarsa yine sokuveririm” demiş.

O, “Değişim” adlı hikâyeyi severek okurmuş, hatta mankurt hakkında da bilgisi varmış. Toplumun kayıtsızlığından ve insanların insanlıktan çıktığından ise hep söz edip dururmuş.

Ve masal böylece bitmiş.

Akrom MALIK