İman sahibine ilham Allah’tan gelir. Hayat hakkında, insanlar hakkında, güzellik ve genel olarak her şey…

İman sahibine ilham Allah’tan gelir. Hayat hakkında, insanlar hakkında, güzellik ve genel olarak her şey hakkında kalpte beliren düşünceler Allah’tan bir nur gibi kalbe bahşedilir. Böyle aydınlık düşünce ve sonuçların idrakte ve şuurda belirmesinin Rahmani bir iltifat olduğunu anlamak için şu alametlere bakmak gerekir: 1. Beliren düşünceler şeriata aykırı, günah işlerin sonucunda gelmemelidir. 2. Rakı, haşhaş veya bunlar gibi aklı gideren şeyleri kullandıktan sonra akıp gelen düşünceler ne kadar güzel bir ifadeyle dile gelirse gelsin, geldiği kanal pis olduğundan alanlarda hiçbir iyi tesir uyandırmaz, iyiliğe doğru harekete geçirmez. 3. Düşünce ve hikmet iç âlemin, tahayyülün meyvesi olduğuna göre, bu işe hazırlanmadan önce hamd, tespih, istiğfar, salavat söylemek içeriyi bir kez yıkamaktır. Hiçbir düşünce ve ilhamın gelmemesinin sebebi günahların çoğalmış olması da olabilir. İnsanın kiri, nefsin hayvani isteklerindendir. Hayvani istekler şehveti ve gazabı artırır. Şehvet ve gazap kalbe perde olup onu örter. Kalbe inecek hikmet nuru işte bu perdeye çarpar ve kalbe ulaşmaz. Kalbe ulaşmayınca dile de çıkmaz. Kalp bozulur da. Kalbin bozulması etin bozulması gibidir. Et nasıl kokuşur, kurtlanır, çürürse kalp de öyle bir hale düşer. Kalp bozulunca batıl ve haram şeyleri, şeytanın ve kâfir cinlerin hoşuna giden işleri sever. Bu sebeple bazı şair ve yazarlar pek pis ve iğrenç şeyleri sevgi ve muhabbetle, üşenmeden yazar. Bozulmuş eti düzeltmek imkânsız olduğu gibi kalbi düzeltmek de çok zordur. Kalbin içinde akıl, fuad, idrak, şuur, süveyda gibi şeyler vardır. Bozulduktan sonra bunların hepsi helak olur. Onları diriltmek meşakkatli olur. Ancak kalbi düzelten şey, uzun süre nefsin bulaşığını ondan kesip uzaklaştırmaktır. Bulaşık – bu çamur, kirlenme demektir. Nefsin bulaşığı, nefis azaba düştüğünde durur. Nefsi kendi isteğinle, razı olarak azaba sokamazsan kalbin düzelmez. Hastanın mesleği hekimlik olsa bile başka bir hekimin tedavisine muhtaç kalması gibi, insan da nefsini kendi başına düzeltemez. Nefsi boyun eğdiremez. Ona bir mürşidin terbiyesi gerekir. Mürşit denen, müridini terk etmeyen, onun batınından ve zahirinden haber alan, müridi hastalanırsa bizzat kendisi doğrudan tedavi edebilen keramet ve muhabbet sahibidir. Kim “Ben üstada ya da mürşide muhtaç değilim” derse o yalancıdır. Mürşit seçmenin şartları vardır. Rastgele bir pir mürşit edinilmez. Mürşidin tasarrufu ve iç kuvveti son derece kâmil olmalıdır. Mürşit seçme şartları ayrı bir ilimdir. Biz ise kalp hastalığından bahsediyoruz. Nefis itaate getirilince, köpek gibi hırlamayan bir hale gelince kalp onun uğursuzluğundan kurtulur. Karaciğerin kendini yenileyip toparlaması gibi kalp de kendini toparlamaya başlar. Önce tam ortasındaki lüb, sonra onu çevreleyen fuad, onu çevreleyen idrak, onu çevreleyen şuur, onu çevreleyen akıl, onu çevreleyen süveyda ve nihayet kalp şifa bulur. Arınır. Parlar. Ona Rabbin sıfatları ve zatı tecelli eder. Artık bu bambaşka bir makamdır. O ayrı bir hikâye…

Dörtlük: Cansız yatan kalbimin başında gözyaşı döktüm, Yürümek için yoluma nice sabır döktüm. Pişmanlığın deryası vücudumu gark etti, Ya Rab diye haykırdım, gözümün yaşına çöktüm.