ALTINCI BÖLÜM

ALTINCI BÖLÜM

AİLE KURMAK

Birinci fasıl

Zaruret

Risalemizin ana kısmına geldik. Aile kurmak – bir ömürlük alışveriştir. Her delikanlı ve kız, aile kurmanın hayatındaki en önemli meselelerden biri olduğunu düşünmelidir. Düğün – eğlence değildir. Düğün – çalgıcıların âleme sunduğu gösteriden daha derin bir anlama sahip bir hadisedir. Düğün – bir semboldür, yani iki ruhun, Allah huzurunda ilahi takdirle yaratılmış iki insanın – delikanlı ile kızın en ciddi uzlaşmasının, ahitleşmesinin sembolü, halkın önünde ilan edilen bir yeminin imzasıdır. Delikanlı nasıl bir kadınla bir ömür yaşamak istediğini düşünür. Kadın da nasıl bir erkekle ömür geçirmek istediğini derinden kavrar. Aile olarak yaşamanın, helal karı koca ilişkisinin insan hayatının ayrılmaz bir parçası olduğunu anlar. Karı koca ömür boyu tek bir beden gibi aile kalesini korur. Ailede erkeğin ve kadının kibri ve hevası galip gelemez; ailenin mamurluğu ve huzuru için iki taraf da kendini feda eder. Karı koca – kalpleri birbirine sarılmış, birbirini kollayan ve koruyan, ebedî bir birlik için ahitleşmiş insanlardır. Aile kurmazsa insanda insanlık sureti ve maneviyat kalmama ihtimali büyüktür. Aile kurmamak insanın mutsuz yaşamasına, ömründen bir anlam bulamadan hayvan gibi geçip gitmesine yol açar. Her delikanlı ve kız, her erkek ve kadın mutlaka güzel bir aile kurmaya niyet etmelidir. Bu bir züppelik, bir maskaralık, gelişigüzel bir karar değildir; bu, Allah'ın huzurunda da insanların nazarında da ciddi bir duruş ve heybet kazanmanın temeli sayılır. Aile kurmamış erkek de kadın da yarım insandır. Ailesizlik – ruhî yalnızlık ve dayanaksızlıktır. Her erkek mutlaka helal bir eşe muhtaçtır, erkek eşsiz harap olur. Her kadın şüphesiz mert bir erkeğin nikâhında olmaya muhtaçtır; kocasız kadın korumasız bir yavru kuş, ayaklar altında kalmış bir gül, koparılmış bir gelinciktir. Kadın olmayan ev – mezarlıktır. Erkek olmayan avlu – yıkılmakta olan bir viranedir. Erkekle kadının birlikte hayatı gerçek hayattır. Günlerin tadı, anların rengi her insan için helal eştedir. Evlenmemiş kızlar ya da evliliği bozulmuş kadınlar için için mahzundurlar. Ne kadar para kazansalar da, makam ve mevki konusunda zirvelere çıksalar da, ilim ve irfanın yedinci katına yükselseler de eksiklik ve noksanlık duygusuyla yaşayacaklardır. İş yerlerinde yönetici olsalar da, kameralar karşısında şuh ve şımarık kahkahalar atsalar da, ellerinde tomar tomar paralar dönse de, en pahalı elbiseleri giyseler de, hatta namahrem erkekler onları yüceltip övseler de, çiçeklere ve hediyelere boğsalar da, başında bir kocası yoksa, o kocanın himayesinde, sıcak kucağında, tam itaatinde değilse, işte o kadın yalnızca zehir yutar. Hürriyet, özgürlük ve daha birtakım sözlerle kendilerini avutsunlar, aklasınlar, kavga etsinler – hakikat değişmez. Aile kuran her erkek ve kadının ailesini koruyup gözetmesi vaciptir. Ailede kocanın ve kadının ahlakının nasıl olması gerektiği ayrı bir bölümün konusudur; biz burada evlenmenin, yuva kurmanın insanoğlu için ne kadar zaruri olduğunu temellendiriyoruz. Aile kurmam diye dolaşan kadınlara ve kızlara uyarı zilini çalıyoruz. Ya da ailemi bozacağım diye dolaşanlara aklını başına topla diye haykırıyoruz. Böylece aile kurmanın bir ölüm kalım meselesi olduğu hakkında elimizden geldiğince söz edildi. Şimdi ise evlenme yaşı hakkında söylemek lazım.

Aile kurma imkânından, kanunun izin verdiği yaştan itibaren hemen faydalanmak uygundur. Kızlar konusunda söz şudur ki, çabuk evlenmeleri iyidir. Ev işlerinde usta olup aşçılığı ve dikişi öğrenmek, çocuk bakma ilmini edinmek, bereketli bir haneyi çiçeklendirmek en güzel tercihtir. Olacak işin olması iyidir. Ne kadar gecikirse durum o kadar tatsızlaşır. Kızlar için temel nasihatin manası şudur: evlenene kadar kendilerini yabancı delikanlıların ve erkeklerin hırsla, hayvanca bakışlarından korumaları şarttır; köpeklerin çekiştirip çiğnediği bir kemik olmadığını her kız kendisi bilir. Delikanlılar bana baksın diye kendi bedenini pazara çıkarmak bir kız için rezillikten başka bir şey değildir. Buradan şu sonuç çıkar ki, kızın yabancı delikanlılar ve erkeklerle konuşması, yazışması iffet kurallarına aykırıdır. Bu işler kızın değerini yere çarpar; hiçbir bahane ve sebep bu işleri aklayamaz. Her delikanlının bir kıza nikâhsız bakışında haram ve kirli bir şehvetin yattığı hakikate yakındır; delikanlı istese de istemese de açık giyimli bir kıza şehvet ve hırs nazarıyla baktığını inkâr etmek imkânsızdır; şehvet uyandırma ya da şehvet giderme aracı olmak bir kıza yakışmaz. Yükseköğretim kurumlarında, teknik okullarda ya da kolejlerde, hatta okullarda; kısacası herhangi bir yerde bir kızın kendi “aşk” tarihini “yazması”, onun hayatındaki en ciddi hata sayılır. Romanlarda, hikâyelerde, öykülerde, filmlerde ve dizilerde vasfedilen ve romantize edilen aşk olaylarının hepsi safsata ve yalandan ibarettir. İşte bu tür içerikleri içip yiyerek, onunla kalbi ve aklı zehirleyerek, iffetine ve hamiyetine aykırı bir şekilde birtakım delikanlılarla “temiz aşk” hikâyeleri “yazmak”, nefsin, daha doğrusu bedenin biyolojik isteklerine uymak ve bunu romantizm, aşk diye aklamaktır, o kadar. Bu işler, ailesini kutsal değerler üzerine kuracağım diyen gururlu, yüksek bakışlı, tertemiz bedenli, aydın akıllı kızların kendilerine reva gördükleri işler değildir. Tek kelimeyle, kızların böyle “romantizm”i yalnızca itibarsızlık getirir ve ahlaksız erkeklerin hayâsız hikâyelerine kahraman olmaya sürükler, o kadar. Bu meselede sonuç şudur – kızlar kendilerini temiz tutarak, hayallerini haram düşüncelerle kirletmeden, layık ve mert bir helal eşin nasip olacağını bilmelidirler; bu konuda aşırı düşünceye de dalmasınlar, çünkü bu da iyi değildir; olacak iş olur. Bu bölümde delikanlıların bilmesi gereken uyarının özü ise şudur: bir meslek ya da zanaatin ucundan tutup kadını değerli bilmeyi, ona nasıl davranılacağının ilmini öğrenip ailenin yükünü omuzlayarak evlenmek gerekir, vesselam. Delikanlıların ve kızların evliliklerini anne babaları düzenler. Akı karadan ayıramayan gençler kendilerine hangi eşin uygun olduğunu bilmezler, bu sebeple yaşça büyükler bu vazifeyle yükümlüdür; her anne baba için kızı varsa onu iyi bir yere gelin etmek, oğlu varsa ona iyi bir yerden eş almak boyunlarından düşmeyecek bir borçtur; eğer anne baba yoksa bu iş başkalarının üzerine düşer, bu konuda ayrı bir bölümde söz edilecektir; yani anne baba gençlerin başıboş dolaşmasına izin vermesin, onları kendisi evlendirip yuva sahibi yapsın sonucunu kesin bir şekilde vurgulamak istiyoruz.

Akrom MALIK