Биздан кетган ҳаммангизга салом бўлсин!
Биздан кетиб ғамларингиз тамом бўлсин! Бахтингизга тўсиқ бўлиб турган эсак,
Қосықлар: Өмир
Акром Маликтиң қосықлары — жаңалары басында. Кеўил-күйиңизге сәйкесин таңлаң.
Қаёққа қочишни билмайди гоҳо,
Ичидан еб келар бир қайғу ногоҳ. Керилиб юргани қийнайди уни,
ЯРАДОР ҚУШ
Оғриқдан қаерга ўзини Уришни билмайди бир қуш.
Ёш эди. Пишмаган ғўр эди у пайт,
Азобу лаззатга эди бегона. Ҳар кун наврўз эди, ҳар куни ҳайит,
Қизлар комил бўлсин дедик баралла,
Ўз-ўзини боқсин бўлмасдан муҳтож. Яшасин қийналмай қилиб таралла,
Душманнинг номуссиз лашкари эмас,
Қуршаса, неъматлар қуршади фақат. Биз эса кўнгилга ясадик қафас,
ХАСБИ ҲОЛ
Ёдимда – бир дамлар шеърлар ёзардим, Сўз излаш ва ёнма-ён териш эди у.
Ҳеч кимсага бўлмасанг қарам,
Бирор касдан кутмасанг карам, Фикратингда эрк порлаб турса,
Вақт сассиз юради шошмай, пурвиқор,
Кўтармас ҳеч қачон шовқин ё чўқмор. Ўзингни сезасан кундан-кун ҳақир,
Нигоҳда товланган нур камалаги
Бугун рангдан холи: оқ-қора, ҳиссиз. Кўнгил ҳайқириғи, сўз гулдураги
Ҳаёт денгиз экан. Мен битта кема.
Гоҳида уйғониб шиддатли тўфон, Тоғ каби тўлқинлар вужудим кўмар...
Жисминг жароҳати оғритиб,
кўзингдан оқмасдан томчи ёш, сас чиқарсак азобнок, заиф –
Кулгили бир нарсани кўрмадим бу ҳаётда,
кўрганларимнинг бари йиғлагулик. Ним табассумдан тортиб қаҳ-қаҳагача