Бу оламда кўпдир ҳайратнинг тури,
Биламан деган чоғ билмаслик аён. Мудом ҳақиқатни қўққисдан кўриб,
Қосықлар: Даналық
Акром Маликтиң қосықлары — жаңалары басында. Кеўил-күйиңизге сәйкесин таңлаң.
Ҳаммаси тинч, ҳаммаси сокин,
Фитна ҳам йўқ, йўқ эрур фасод. Аммо келгач жуҳҳол тўдаси,
Қутлуғ даргоҳга кирдинг,
Қадаминг муборак бўлсин! Қадру қийматин билдинг –
Ғўранинг макони шохнинг устида,
Уруғнинг маскани тупроқ остида. Ўз жойидан кечган шуҳрат қасдида,
Дўст ҳақида бисёр тавсиф-у мақтов,
Дўст гўё юрагинг ичра чўғ, олов. Аммо тафаккурни босмасин қиров –
Топилган ҳар нарса йўқолгай экан,
Топмоқдан не мурод, не наф-у не суд?! Йўқолмас нарсани топгил, эй кўнгил,
Тасаввур этсам гар улуғ зотларни,
Уларнинг ҳайбати дилни титратар. Дунё ичра кўриб хароботларни,
Бир йигит ўлтурур эди андуҳнок,
Ногоҳ уни пири чорлади кел деб. Мурид қайғу уни қилмасдан ҳалок
Тилдан чиққан сўзларим гўзал-гўзал кийинган,
Агар тилга олсангиз, тушар гўё ўйинга. Аммо мени босади оғир-оғир ташвишлар,
Ўзгалар айбини кўргунча, Худо,
Кўзим кўр бўлса ҳам розиман, рози. Ўзгалар нуқсини сўйлар экан то,
Ер устида елдинг, югурдинг беҳад,
Тўрт томонинг қибла — йўл кўринмагай. Кўзингни пардалар қопламиш фақат,
Сукут сақлаб ишла, уринма асло
Билмоққа одамлар ичи-ю ташин. Виқор-ла вазифанг айлагач адо,
Жаҳолат қўлида экансан асир,
Токи насиҳатлар қилмаса таъсир, Кўрларча ахтариб нуқсон-у хато,
Кимдир ағёр бўлса, олишма, асло,
Нафрат занжиридан ўзингни қутқар. Дунёни қўйгил ва де фақат Худо,
Одамлар айтсалар олқиш, офарин,
Алданма хўрозқанд сўрган боладек. Талтайиб мақтовлар эшитгани сари
Қайси бир синиқдил ғарибга, эй қул,
Кўргузсанг заррача лутф мабодо, Ул лутфинг йўлингда бамисоли гул,
Инсон ўзи катта жангмайдон,
Жанг боради нафс-ла беаёв. Бу урушда юрак тўкар қон,
Турфа инсонлар бор оламда, ахир,
Ҳар бирин танимоқ маҳолу маҳол. Зотан, ниқоб кийгай, ичи тўла кир,
Ҳар ким иш айлагай ўз зотига мос,
Бузилмас азалнинг бу адолати: Китобни севмоқлик – подшоҳларга хос,
Бир йигит мўйсафид зотга эргашиб,
“Сизга саволим бор!” – деб қилди нидо. Донишманд қаради кўтариб бошин:
Савол бўлди бир кун устодга шундай:
“Бу оламда, айтинг, бахтли қайси зот?” Жавоб айтди устоз: “ Равшандир кундай –
Инсонлардан ранжима, ўзинг ҳам инсондирсан,
Гоҳида оқил бўлсанг, гоҳида нодондирсан. Нуқсон-у хислатингга боқиб, кўп ҳайрондирсан,
Булутнинг ўзи эмас, келтирган сувидир хуш,
Сувидан ичгайсан-у, ўзини унутгайсан. Биз-да булут кабимиз, шунча жўшиш-у хуруш –
Икки нарса борки, оламда, эй дўст,
Ақл-у ҳушинг олиб сармаст айлагай. Нафсингга ҳар ишин кўрсатиб дуруст,