Ба ҳамаи шумо, ки аз мо рафтед, салом бод!
Аз мо рафта, ғамҳоятон тамом бод! Агар мо монеи бахти шумо будем,
Шеърҳо: Зиндагӣ
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Гоҳе намедонад ба куҷо гурезад,
Ногаҳ ғуссае аз дарун ӯро мехӯрад. Бо кибр гаштанаш ӯро азоб медиҳад,
МУРҒИ ЗАХМӢ
Аз дард намедонад, ки худро Ба куҷо занад як мурғ.
Ҷавон буд. Ғӯраи напухта буд он вақт,
Ба азобу лаззат бегона буд. Ҳар рӯз наврӯз буд, ҳар рӯз ид,
Гуфтем, ки духтарон комил бошанд, баралло,
Худашонро худ таъмин кунанд, муҳтоҷ нашуда. Бе ранҷ зиндагӣ кунанд, хушу хуррам,
На лашкари беномуси душман,
Агар иҳота кард, танҳо неъматҳо иҳота карданд. Мо бошем, барои дил қафас сохтем,
ҲАСБИ ҲОЛ
Дар ёдам — замоне шеърҳо менавиштам, Он ҷустуҷӯи сухан ва паҳлу ба паҳлу чидан буд.
Агар ба ҳеҷ кас тобеъ набошӣ,
Аз ягон кас карам интизор набошӣ, Агар дар фикратат озодӣ дурахшад,
Вақт бесадо, бешитоб, пурвиқор қадам мезанад,
Ҳеҷ гоҳ ғавғо ё ғулғула барнамеангезад. Худро рӯз то рӯз ҳақиртар ҳис мекунӣ,
Рангинкамони нуре, ки дар нигоҳ медурахшид,
Имрӯз аз ранг холист: сиёҳу сафед, беҳис. Фарёди дил, раъди сухан
Ҳаёт баҳр будааст. Ман як киштӣ.
Гоҳе тӯфони шадид бедор шуда, Мавҷҳои кӯҳмонанд вуҷудамро зери худ мегиранд...
Ҷароҳати ҷисмат дард дода,
аз чашмат қатраи ашк ҷорӣ нашуда, агар садои пурдард, заиф барорем —
Дар ин ҳаёт ягон чизи хандаоварро надидам,
ҳар чи дидам, ҳама гиряовар. Аз нимтабассум то қаҳқаҳа