2017 жылғы 13 қаңтарда сот болды, судья маған аяй-аяй 6 жыл бас бостандығынан айыру үкімін шығарды. Содан…

👉 Басы

2017 жылғы 13 қаңтарда сот болды, судья маған аяй-аяй 6 жыл бас бостандығынан айыру үкімін шығарды. Содан кейін наурыз айының басында Навои қаласындағы түрмеге алып кетті. 2016 жылғы 22 шілдеде үйден шығып, жоқ болып кеттім. Із-түзсіз. Ешкім менің қайда екенімді білмеген. Бұл шын мәнінде ұрлау еді. Адам ұрлау. Ал ұрылардың кім болғанын бүгін бәрі біледі. Ата-ананың халін елестете беріңіз. 2017 жылғы 4 сәуір. Сәрсенбі еді, қателеспесем. Алғаш рет түрмеге мені көруге үйдегілерім келді. Анам келді. Тура 7 ай 12 күн – өмірімдегі анам мені, мен анамды көрмеген ең ұзақ уақыт. Кейін анам айтады: «Күні-түні сені ойлай беріп, тамағымнан бір тамшы су, бір тістем нан өтпейтін еді; соншалықты көп ойладым, Акром деген баланы тудым ба екен, сондай балам бар ма еді деп қалдым... Түндері жүрегім артыма тартып оянатын едім. Тынысым тарылып қалатын. Осы уақыттарда түрмеде Акромды қинап жатса ше... Акромды ұрып жатса ше, маған осы нәрселер аян болып жатыр ма екен деп уайымға түсетін едім...» Мен өз анам туралы айтып отырмын. Бірақ Өзбекстанда мұндай аналар мыңдап саналатын. Бір мезгілде күні-түні мыңдаған аналар балалары, оқыған, ілімді, ғибадатты балалары түрмеде жатқанда, жүректерінің ауырғанынан оянып кететін. Олардың бәрі амалсыздық пен дәрменсіздік кісенінде еді, «Құдайым!» – деп зар илеуден басқа жолдары жоқ еді. Өйткені әділет есіктері жабық, мейірім қақпалары тас-түйін бекітулі, адамның зарын тыңдайтын жомарт жоқ еді. Шавкат Миромонович үкімет басқаруын қолға алған алғашқы сәтінен бастап зұлымдық шынжырларын бір-бірлеп үзуге кірісті. Бұл құбылыстың нәтижесі 2017 жылдың жаз басынан бастап түрмелерде көрінді. Егжей-тегжейге берілмей айтарым, 2020 жылғы 27 тамызда Президентіміз бір топ сотталғандарға кешірім жасау туралы Жарлыққа қол қойды, кешірім жасалғандардың ішінде менің есімім бар еді. Бірақ бостандыққа шықтың, енді мереке деген сөз емес екен. Жан-дүниеңе орнаған зұлымдық жарақаттары, ауыртпалықтар сені әр нәрседен күдіктенуге, адамдарға сенбеуге жетелейді. Айтылып жатқан жақсы сөздер өтірік пен тұзақ сияқты көрінеді. Яғни еркін өмірге бейімделу де ауыр үдеріс. Бұл дәл қайта туылғандай бір жағдай. Бірақ Мемлекет мені тастап қоймады. Жан-жақты қолдады. Өзімді жақсы сезінуім үшін, өзімді қолға алуым үшін көмектесті. Қателессем, тағы кешірді; тағы тура жолға салуға тырысты. Иә, тура жол мен жалған жол анық, бірақ оны көру және мойындау, жүрекпен растау – күрделі мәселе. Адам өзі жүріп жатқан жолынан, істеп жатқан ісінен күмәнданбауы керек. Кәміл иманмен иә, мен дұрыс іс істеп жатырмын деп сенімді болуы тиіс. Ол үшін оның жолы мен сенімі барлық негіздерімен ежелден расталған және қабылданған қағидаларға сай келуі шарт. Әкем әрдайым: «Біз Шавкат Миромоновичке қарыздармыз. Ол кісінің ең алдымен отбасымызға жасаған жақсылықтарын ұмытуымызға болмайды. Оның үстіне, халқымызға, елімізге атқарып жатқан қызметін сипаттап, баяндап бітіру мүмкін емес. Біз ол кісінің хақына күні-түні дұға етуіміз керек», – деп айтады. Құдайға шүкір, әкемнің анасы – жасы тоқсанға таяған әжеміз бар. Ол кісі де әр екі сөзінің бірінде: «Патшамыз аман болсын, бақытымызға сау болсын, немеремді түрмеден шығарып берді, ол кісі әулие екен», – деп дұға етеді. Президентіміздің тек менің жеке басыма жасаған жақсылығына, кеңпейілділігіне сүйеніп сөз айтсам, біреулерге біржақты көрінер, бірақ ол кісінің жүргізіп отырған саясатына назар салып, мынадай қорытынды жасаймын: алысты көретін адам; жағдайды дұрыс бағалайтын адам; инсапты әрі иманды адам; халқы мен Отаны үшін жанын беретін адам; халықтың махаббаты мен сенімін жаулап, дұғасын алып жүрген адам.

👉 Жалғасы