2017-жылдын 13-январь күнү сот болду, судья мага боор ооруп туруп 6 жыл түрмө өкүмүн чыгарды. Андан кийин…

👉 Башталышы

2017-жылдын 13-январь күнү сот болду, судья мага боор ооруп туруп 6 жыл түрмө өкүмүн чыгарды. Андан кийин март айынын башында Навои шаарындагы түрмөгө алып кетишти. 2016-жылдын 22-июль күнү үйдөн чыгып жоголгом. Изсиз. Эч ким менин кайда экенимди билген эмес. Бул чыныгы маанисинде уурдоо болчу. Адам уурдоо. Жана уурулар ким болгонун бүгүн баары билет. Ата-эненин абалын элестете бериңиз. 2017-жылдын 4-апрели. Шаршемби эле, жаңылбасам. Биринчи жолу түрмөгө мени көргөнү үйдөгүлөрүм келишти. Апам келди. Так 7 ай 12 күн — жашоомдо апам мени, мен апамды көрбөгөн эң узак мөөнөт. Кийинчерээк апам айтат: “Күнү-түнү сени ойлой берип, кекиртегимден бир тамчы суу, бир тиштем нан өтчү эмес; ушунчалык көп ойлодум, Акром деген баланы төрөдүм беле, ушундай балам бар беле деп калдым... Түндөрү жүрөгүм артка тартылып ойгоночумун. Дем ала албай калчумун. Ушул учурда түрмөдө Акромду кыйнап жатышса чы... Акромду уруп жатышса чы, мага ушул нерселер аян болуп жаткандыр деп тынчсызданчумун...” Мен өз апам жөнүндө айтып жатам. Бирок Өзбекстанда мындай энелер миңдеген эле. Бир эле убакта, күнү-түнү миңдеген энелер балдары, окумуштуу, илимдүү, ибадаттуу балдары түрмөдө жатканда, жүрөктөрү ооруп ойгонуп кетишчү. Алардын баары айласыздык жана чарасыздык кишенинде, “Кудайым!” — деп зар какшагандан башка жолу жок эле. Анткени адилет эшиктери жабык, боорукердик дарбазалары тарс бекитилген, адамдын ахын уга турган азамат жок эле. Шавкат Миромонович өкмөт башкаруусун алган алгачкы көз ирмемден баштап зулум чынжырларын бир-бирден сындырууга киришти. Бул окуянын натыйжасы 2017-жылдын жайынын башынан баштап түрмөлөрдө көрүндү. Майда-чүйдөсүнө берилбей айта алам, 2020-жылдын 27-август күнү Президентибиз бир топ соттолгондорду кечирим кылуу жөнүндөгү Жарлыкка кол койду, кечирилгендердин арасында менин атым бар эле. Бирок эркиндикке чыктың, эми майрам дегени эмес экен. Ичиңе орноп калган зулумдун жаралары, оорулар сени ар нерседен шектенүүгө, адамдарга ишенбөөгө жетелейт. Айтылып жаткан жакшы сөздөр жалган жана тузак сыяктуу көрүнөт. Башкача айтканда, эркин жашоого кошулуп кетүү да оор процесс. Бул кайра төрөлгөндөй эле иш. Бирок Мамлекет мени таштап койгон жок. Ар тараптан колдоп-кубатташты. Өзүмдү жакшы сезишим үчүн, өзүмдү кармап алышым үчүн жардам беришти. Ката кылсам, дагы кечиришти; кайра туура жолго салууга аракет кылышты. Ооба, туура жол менен адашкан жол ачык, бирок аны көрүү жана моюнга алуу, жүрөк менен ырастоо — татаал маселе. Адам өзү жүрүп бараткан жолунан, кылып жаткан ишинен шектенбеши керек. Толук ыйман менен ооба, мен туура иш кылып жатам деп ишениши зарыл. Ал үчүн анын жолу жана ишеними бардык негиздери менен илгертен ырасталган жана кабыл алынган эрежелерге ылайык келиши шарт. Атам дайыма: “Биз Шавкат Миромоновичтен карыздарбыз. Ал кишинин эң оболу үй-бүлөбүзгө кылган жакшылыктарын унута албайбыз. Андан тышкары, элибизге, журтубузга кылып жаткан кызматын сүрөттөп, баяндап бүтүрүү мүмкүн эмес. Биз ал кишинин акысына күнү-түнү дуба кылышыбыз керек”, — деп айтышат. Кудайга шүгүр, атамдын апасы — жашы токсонго жакындаган чоң энебиз бар. Ал киши да ар бир эки сөзүнүн биринде: “Падышабыз аман болсун, бактыбызга соо болсун, неберемди түрмөдөн чыгарып беришти, ал киши олуя экен”, — деп дуба кылышат. Президентибиздин жеке мага гана кылган жакшылыгына, кең пейилдигине таянып сөз айтсам, кээ бирөөлөргө бир жактуу сезилер, бирок ал кишинин жүргүзүп жаткан саясатына көз салып, мындай жыйынтык чыгарам: алысты көргөн адам; кырдаалды туура баалаган адам; инсаптуу жана диянаттуу адам; эли жана Мекени үчүн жанын бере турган адам; элдин сүйүүсүн, ишенимин жеңип алып, дубасын алып жаткан адам.

👉 Уландысы