13 Ocak 2017’de mahkeme oldu; hâkim bana acıya acıya 6 yıl hapis cezası verdi. Ondan sonra mart ayının…

👉 Başlangıcı

13 Ocak 2017’de mahkeme oldu; hâkim bana acıya acıya 6 yıl hapis cezası verdi. Ondan sonra mart ayının başında beni Navoi şehrindeki hapishaneye götürdüler. 22 Temmuz 2016’da evden çıkıp kaybolmuştum. İz bırakmadan. Kimse nerede olduğumu bilmiyordu. Bu, gerçek anlamda bir kaçırmaydı. İnsan kaçırma. Ve kaçıranların kim olduğunu bugün herkes biliyor. Anne-babanın hâlini artık siz düşünün. 4 Nisan 2017. Yanılmıyorsam çarşambaydı. İlk kez hapishaneye ailem beni görmeye geldi. Annem geldi. Tam 7 ay 12 gün – hayatımda annemin beni, benim annemi görmediğim en uzun süre. Sonradan annem şöyle anlattı: “Gece gündüz seni düşünmekten boğazımdan bir damla su, bir lokma ekmek geçmiyordu; o kadar çok düşündüm ki, Akrom diye bir çocuk doğurmuş muydum, böyle bir oğlum var mıydı, der oldum... Geceleri yüreğim sıkışarak uyanırdım. Nefes alamaz olurdum. Ya şu sırada hapiste Akrom’a eziyet ediyorlarsa... Ya Akrom’u dövüyorlarsa, galiba bunlar bana malum oluyor diye endişeye kapılırdım...” Ben kendi annemden bahsediyorum. Ama Özbekistan’da böyle binlerce anne vardı. Aynı anda, gece gündüz binlerce anne, evlatları – okumuş, ilim sahibi, ibadet ehli evlatları – hapiste yatarken yüreklerinin acısından uyanıyorlardı. Hepsi çaresizlik ve imkânsızlık zincirindeydi; “Allah’ım!” diye feryat etmekten başka yolları yoktu. Çünkü adalet kapıları kapalı, şefkat kapıları sımsıkı örtülüydü; insanın âhını dinleyecek bir yiğit yoktu. Şevket Miromonoviç hükümet yönetimini aldığı ilk andan itibaren zulüm zincirlerini birer birer kırmaya girişti. Bu olayın sonucu 2017 yazının başından itibaren hapishanelerde görüldü. Ayrıntıya girmeden şunu söyleyebilirim: 27 Ağustos 2020’de Cumhurbaşkanımız bir grup mahkûmun affı hakkındaki Kararnameyi imzaladı; affedilenler arasında benim adım da vardı. Ama özgürlüğe kavuştun, artık bayram demek değilmiş. İçinin içine yerleşmiş zulüm yaraları ve acılar seni her şeyden şüphelenmeye, insanlara güvenmemeye sürükler. Söylenen güzel sözler yalan ve tuzak gibi görünür. Yani özgür hayata yeniden karışmak da zor bir süreçtir. Bu, tıpkı yeniden doğmak gibidir. Ama Devlet beni yalnız bırakmadı. Her yönden desteklediler. Kendimi iyi hissetmem, kendimi toparlamam için yardım ettiler. Hata yaptığımda yine bağışladılar; yine doğru yola yöneltmeye çalıştılar. Evet, doğru yol ile batıl yol bellidir; ama onu görmek, ikrar etmek ve kalple tasdik etmek karmaşık bir meseledir. İnsan yürüdüğü yoldan, yaptığı işten şüphe etmemelidir. Kâmil bir imanla “Evet, ben doğru iş yapıyorum” diye emin olmalıdır. Bunun için onun yolu ve inancı bütün temelleriyle eskiden beri tasdik edilmiş ve kabul görmüş kurallara uygun olmalıdır. Babam hep şöyle der: “Biz Şevket Miromonoviç’e borçluyuz. O zatın her şeyden önce ailemize yaptığı iyilikleri unutamayız. Üstelik halkımıza, yurdumuza yaptığı hizmeti anlatıp tarif etmekle bitirmek imkânsız. Biz o zat için gece gündüz dua etmeliyiz.” Allah’a şükür, babamın annesi – yaşı doksana yaklaşan ninemiz hayatta. O da her iki sözünden birinde: “Padişahımız sağ olsun, baş tacımız olsun, torunumu hapisten çıkardılar, o zat evliya imiş”, diye dua eder. Cumhurbaşkanımızın yalnızca şahsıma yaptığı iyiliğe ve gönül genişliğine dayanarak söz söylersem bu, bazılarına tek taraflı gelebilir; ama onun yürüttüğü siyasete bakarak şu sonuca varıyorum: İleriyi gören bir insan; durumu doğru değerlendiren bir insan; insaflı ve diyanetli bir insan; halkı ve Vatanı için canını verecek bir insan; halkın sevgisini ve güvenini kazanıp duasını alan bir insan.

👉 Devamı