Жол башчысыз сапар – коркунуч,
Башсыз дене жашабайт, өлөт. Бул эски китептерден келген кабар –
Ырлар: Даанышмандык
Акром Маликтин ырлары — жаңылары башында. Маанайыңызга ылайыгын тандаңыз.
«Мен» деп жанба, «мен» деп күйүп,
Атыңды коргоого аракет кылба. Кордоо-жеме таажысын кийип,
Мүлкүм деп ойлойсуң бой-келбетиңди,
Үнүңдү, сулуулугуңду, акыл-эсиңди. «Ааламда менин теңим жок» деп,
Ач калгандан эмес, эй, адам, ишен,
Токчулугуң үчүн көп өкүнөсүң. Эң оор азап да келет экен, ошентип,
Баарын эле билүү шарт эмес,
Билбегендик кээде пайдалуу билгенден. Бардык оору эле кайгы, дарт эмес,
«Устатмын» десең да, илим согушунда
Тулпарлар чаптырсаң, окусаң майдан! Адам менен шайтандын согуш-күрөшүндө
Шапаатка жетсең, сүйүктүүлөрдү унутпа,
Өткөнүңдө жүрөгүңө жакындарды унутпа! Кудай нээматын берип, жеңиш насип кылса,
Убакытты акылман өкүм дейинби?
Ар кимге ылайык өкүмдү берет. Убакытты акылман устат дейинби?
Улуу даанышмандардан Саади Ширази
«Гулистанда» тутту бир хикмат гүлүн. Ал хикмат – акыйкат, каршы чыкпа,
ЖЕТИЛҮҮ
Жүрөгүңдү ачуу кайгылар ээлеп, Көкүрөгүңө аба жетпесе дайым —
Хак сөз үчүн көкүрөгүңө сайышса канжар,
Мындан артык сыймык болбойт, албетте. Чындык – нур, андан үкүлөр качар,
Ааламдын иштери өткөөл дайыма,
Башкача айтканда, бул ааламдын өзүндөй. Кааласаң бактылуу жашоону толук,
Ниеттерге күзөтчү бол, эй Алланын кулу,
Ниеттериң тилиңден сөз болуп тирилгей. Сөздөрүңдүн дарыясында өмүр бою сүңгүүчү болуп
Сөз – тирүү жан.
Айттыңбы, аны жашашың шарт. Жашабасаң айткан Сөзүңдү,
Экөө абдан жакын – Сөз жана Тагдыр!
Кайсы Сөз? Минберлерди кооздогон, кол чабуулардын арасында учуп жүргөн Сөздөр эмес!