Напсинин айласынан акыл таң калат,
Шайтан аңдып турат далда-далдада. Акты түшүнө албай ой-сезим катат,
Ырлар: Даанышмандык
Акром Маликтин ырлары — жаңылары башында. Маанайыңызга ылайыгын тандаңыз.
Өзүңдөн кетпегин, өзүңдө болгун,
Кетсең эгер, өзүңө келишиң абзел. Өзүңө ылайык иштерди кылгын,
Бактысызмын дебегин, бакыт өзүңдө,
Мүнөзүң, адебиң – жашооңдо чагылыш. Бейпилдик ар айткан кеп-сөзүңдө,
Дүйнөнүн дартын тартпайм десең,
Далыга тоолорду артпайм десең, Ар күнү ууларды татпайм десең,
Жашы улгайганда, акылдуулар акырын
Сөздөрдүн түйүнүн түйө баштайт. Келген-кеткенге жылмайып токтоо,
Жакшы адам болгун, жакшы адам бол,
Күлүп турсун жүзүң, жумшак бол, ак пейил. Кемелге жет, толгон айдай бол,
Сенин кайгы тартышыңды каалайт белем мен?
Жүрөгүңдүн оорулары мага керекпи? Колуңдан келбес ишке зордойт белем мен?!
Окуган болсо эгер жарымы китеп,
Жарым бет макала окуп чыгар. Өзүн аалым билип кылат кайрылуу,
Сенин тирүүлүгүң – жаның, рухуң, –
Азап менен таң калуунун булагы ал. Сен андан турасың – бар-жогуң ошол,
Устат ыраазы болсо, улуу ал даража,
Жер менен көк таазим кылып, мактайт. Бирок устат таарынса, бакыт сага арам,
«Ой эркин» деп, «сөз эркин» деп,
Өз оюна башкадан чыдам сурайт. Карапайым элге мүнөздүү бул да –
Эки топтон чыккынчылык чыгат –
Же арамзададан, же теги пас кулдан. Анткени, Хак сөзүн таза жандар угат,
Бир жигит чоңоюп келатып, азыр,
Күч-кубат жөнүндө ой сүрчү. Бир пирге жолукканда суроо берди –
Чын менен калптын ортосунда дубал бар, бирок
Бул дубал жибектей, тунук, жумшак. Калптан өмүр бою турбасаң алыс,
Ыр – эки кишинин иши, албетте,
Акын менен окурмандын шериктеш иши. Эгер акын болсо өнөрдүн ээси,
Аалам өз жолу менен жүрүшү үчүн
Ар бир бөлүкчө ордунда турушу керек. Адамдын бакыты да бүтүн болушу үчүн
Эй, жаштар! Эй, бой көтөргөн жандар,
Эй, ачуу-таттуу эмне – али татпаган! «Далымда бар» деп канаттар,
Бир жаш жигит ариф адамга
Барып башын ийди урмат кылып. Деди: «Эй, маарифат багынын сардары,
Кээде кесүү керек, кээде чабуу,
Оорудан кыйкырсын бейтап. Аяба. Оорулар ичинен шыпаны табуу –
Бир киши мактады өзүн ушундай,
Бирок мактоо экени билинчү эмес. Угуп калың эл таң калды,
Баары мактап калса, качканың жакшы,
Мактоо – жаның үчүн жагылган от. Чегиңде үнсүз тургун топуракка окшоп,
Ар түрдүү адамдар бар ааламда, акыры,
Ар бирин таануу мүмкүн эмес, мүмкүн эмес. Анткени, беткап кийет, ичи толо кир,
Бир аалым, олуя адамдын аялы
Тили ачуу эле, мүнөзү абдан оор. Эч бир уялбастан күйөөсүнө батынып,
Шек талаасын сарсан кезип,
Бир даанышманга жолукту жигит. Көңүлүндө чын урмат сезип,