Жолбасшысы жоқ сапар – қатер,
Бассыз тән өмір сүрмес, болар қаза. Ескі кітаптардан келген хабар –
Өлеңдер: Даналық
Акром Маликтің өлеңдері — жаңалары басында. Көңіл күйіңізге сайын таңдаңыз.
«Мен» деп жанба, «мен» деп күйіп,
Қорғауға ұмтылма атыңды. Қорлық пен сөгіс тәжін киіп,
Мүлкім деп ойлайсың бой-сымбатты,
Дауыс, көрік, ақыл-парасатты. «Әлемде жоқ менің теңім», – деп,
Аш қалудан емес, ей, адам, сен,
Көп өкінерсің тойғаның үшін. Ең ауыр азап та келеді екен, сондай,
Бәрін білу міндетті емес,
Білмеу пайдалы кейде, білгеннен. Барлық ауру да қайғы, дерт емес,
Ұстазбын десең де, ілім соғысында
Тұлпарлар шаптырсаң, майданды оққа тұтсаң! Адам мен шайтанның соғыс-күресінде
Шапағатқа жетсең, сүйіктілерді ұмытпа,
Өткеніңде жүрегіңе жақын болғандарды ұмытпа! Құдай нығметін беріп, нәсіп етсе жеңіс,
Уақытты дана әкім десем бе?
Әркімге лайық үкімді берер. Уақытты дана ұстаз десем бе?
Ұлы хакімдерден Сағди Ширази
«Гүлстанда» ұсынды бір хикмет гүлін. Ол хикмет – хақ, қарсылық білдірме,
ЕСЕЮ
Жүректі қайғылар билесе ащы, Жаныңа жетпесе ауалар мүдам —
Хақ сөз үшін көксіңе ұрса қанжар,
Мәртебе мұнан асып болмас, әлбетте. Ақиқат – нұр, одан үкілер қашар,
Әлемнің істері өткінші мүдам,
Яғни бұл әлемнің өзі сияқты. Қаласаң бақытты жасауды тамам,
Ниеттерге күзетші бол, әй, Алланың құлы,
Ниеттерің тіліңнен сөйленіп тірілгей. Сөздерің дариясында өмірбақи сүңгуір болып
Сөз – тірі жан.
Айттың ба, оны жасауың шарт. Жасамасаң айтқан Сөзіңді,
Екеуі өте жақын – Сөз бен Тағдыр!
Қай Сөз? Мінберлерді безендіретін, қол шапалақтар арасында ұшып жүрген Сөздер емес!