Сафари бе роҳбалад хатар аст,
Тани бесар намезияд, ҳалок мешавад. Ин хабарест, ки аз китобҳои кӯҳна омадааст –
Шеърҳо: Ҳикмат
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
«Ман» гуфта масӯз, «ман» гуфта даргирифта,
Барои ҳимояи номат кӯшиш макун. Тоҷи таҳқиру маломатро пӯшида,
Қаду қоматро мулки худ мепиндорӣ,
Овозу ҳусн ва ақлу фаҳмро. «Дар олам монанди ман нест» гуфта,
На аз гурусна мондан, эй инсон, бовар кун,
Бисёр афсӯс мехӯрӣ барои сер шуданат. Вазнинтарин азоб ҳам, маълум мешавад, меояд
Ҳама чизро донистан шарт нест,
Надонистан гоҳе аз донистан фоиданоктар аст. Ҳама дардҳо ғаму ғусса нестанд,
Агар «устодам» гӯию дар набарди илм
Тулпорҳо давонию майдонро бихонӣ! Дар ҷангу муборизаи инсону шайтон
Агар ба шафоат расӣ, маҳбубонро фаромӯш макун,
Онҳоеро, ки дар гузаштаат ба дилат мансуб буданд, фаромӯш макун! Агар Худо неъматашро дода ғолибият насиб кунад,
Вақтро ҳокими доно гӯям?
Ба ҳар кас ҳукми сазоворашро медиҳад. Вақтро устоди доно гӯям?
Аз ҳакимони бузург Саъдии Шерозӣ
Дар «Гулистон» гули ҳикмате пешкаш кард. Он ҳикмат ҳақ аст, эътироз макун,
БАЛОҒАТ
Агар дилро ғамҳо бигиранд талх, Агар ба қалбат ҳаво нарасад доим —
Агар барои сухани ҳақ ба синаат ханҷар зананд,
Шарафе аз ин бештар нахоҳад буд, албатта. Ҳақиқат — нур, аз он бумҳо мегурезанд,
Корҳои олам ҳамеша гузарандаанд,
Яъне мисли худи ин олам. Агар хоҳӣ комилан бахтиёр зиндагӣ кунӣ,
Ба ниятҳо посбон бош, эй бандаи Аллоҳ,
Ниятҳоят аз забонат гуфта шуда зинда мешаванд. Дар дарёи суханҳоят умрбод ғаввос шуда
Сухан — ҷони зинда аст.
Гуфтӣ-ку, бояд онро зиндагӣ кунӣ. Агар Сухани гуфтаатро зиндагӣ накунӣ,
Ҳардуяш хеле наздиканд — Сухан ва Тақдир!
Кадом Сухан? На Суханҳое, ки минбарҳоро зеб медиҳанд, дар миёни кафкӯбиҳо парвоз мекунанд!