Бул дүйнөдө көптүр таңгалуунун түрү,
Билем деген көбүнчө билбестик айкын. Дайыма чындыкты капысынан көрүп,
Ырлар: Даанышмандык
Акром Маликтин ырлары — жаңылары башында. Маанайыңызга ылайыгын тандаңыз.
Баары тынч, баары бейпил,
Фитна да жок, жок бузукулук. Бирок келсе наадандар тобу,
Куттуу даргага кирдиң,
Кадамың кутман болсун! Кадыр-баркын билдиң –
Карганын мекени — бутактын үстү,
Уруктун мекени — топурак асты. Өз ордунан кечкен атак кастында,
Дос жөнүндө көп сыпаттоо, мактоо,
Дос гүйө жүрөгүң ичинде чок, от. Бирок ой-сананы баспасын кыроо —
Табылган ар нерсе жоголот экен,
Табуудан не максат, не пайда, не суд?! Жоголбос нерсени тапкын, ой көңүл,
Элестетсем улуу заттарды,
Алардын айбаты дилди титиретет. Дүйнө ичинде көрүп урандыларды,
Бир жигит отурат эле кайгылуу,
Күтүүсүздөн аны пири чакырды «кел» деп. Мурид кайгы аны жок кылбастан
Тилден чыккан сөздөрүм кооз-кооз кийинген,
Эгер тилге алсаңыз, бийге түшкөндөй болот. Бирок мени басат оор-оор түйшүктөр,
Өзгөлөрдүн айбын көргүчө, Кудай,
Көзүм сокур болсо да ыраазымын, ыраазы. Өзгөлөрдүн кемчилигин сүйлөгүчө,
Жер үстүндө желдиң, чуркадың чексиз,
Төрт тарабың кыбла — жол көрүнбөйт. Көзүңдү пардалар гана каптаган,
Унчукпай иште, аракет кылба эч
Билүүгө адамдардын ички-тышкысын. Сыймык менен милдетиңди аткаргач,
Наадандыктын колунда экенсиң туткун,
Насааттар таасир кылбаса эгер, Сокурлардай издеп кемчилик, ката,
Кимдир бирөө душман болсо, кармашпа эч,
Жек көрүү чынжырынан өзүңдү куткар. Дүйнөнү таштагын да, де жалаң Кудай,
Адамдар айтышса алкыш, апарин,
Алданба короз кант соргон баладай. Чалкалап мактоолорду уккан сайын
Кайсы бир жүрөгү жаралуу мусаапырга, эй кул,
Көрсөтсөң кылдай мээрим, кокус, Ал мээримиң жолуңда гүлдөй,
Адамдын өзү чоң согуш талаасы,
Согуш жүрөт напси менен аёосуз. Бул согушта жүрөк төгөт кан,
Түрдүү адамдар бар ааламда, акыры,
Ар бирин таануу кыйындан кыйын. Анткени, бет кап кийет, ичи толо кир,
Ар ким иш кылат өз затына ылайык,
Бузулбайт азелдин бул адилеттиги: Китепти сүйүү – падышаларга мүнөздүү,
Бир жигит кары абышкага ээрчип,
«Сизге суроом бар!» – деп кайрылды үн салып. Даанышман карады көтөрүп башын:
Суроо болду бир күнү устазга мындай:
«Бул дүйнөдө, айтыңыз, бактылуу ким?» Жооп айтты устаз: «Ачык-айкын күндөй –
Адамдардан таарынба, өзүң да адамсың,
Кээде акылдуу болсоң, кээде наадансың. Кемчилик менен сапатыңа карап, көп таң каласың,
Булуттун өзү эмес, алып келген суусу жагымдуу,
Суусунан ичесиң да, өзүн унутасың. Биз да булут сыяктуубуз, ушунча ташкын, күркүрөө –
Эки нерсе бар, дүйнөдө, эй дос,
Акыл-эсиңди алып мас кылат. Напсиңе ар ишин көрсөтүп туура,