Йўлбошчи бўлмаган сафар хатардир,
Бошсиз тан яшамас, бўлгайдир ҳалок. Эски китоблардан келган хабардир –
Қосықлар: Даналық
Акром Маликтиң қосықлары — жаңалары басында. Кеўил-күйиңизге сәйкесин таңлаң.
Мен дея ёнмагил, мен дея куйиб,
Ҳимоя қилмоққа уринма номинг. Таҳқиру маломат тожини кийиб,
Мулким деб ўйлайсан қадду-қомату,
Овозу, чирою, ақлу фаҳмни. Оламда йўқ дея менинг монандим,
Оч қолмоқдан эмас, эй инсон, ишон,
Кўп афсус егайсан тўйганинг учун. Энг оғир азоб ҳам келаркан, чунон,
Ҳамма нарсани ҳам билмоқ шарт эмас,
Билмаслик фойдадир баъзан, билгандан. Ҳамма оғриқлар ҳам қайғу, дард эмас,
Устозман десанг-у, илм савашида,
Тулпорлар чоптирсанг, ўқисанг майдон! Инсон-у шайтоннинг жанг – курашида
Шафоатга етишсанг, маҳбубларни унутма,
Ўтмишингда қалбингга мансубларни унутма! Худо бериб неъматин насиб этса ғолиблик
Вақтни доно ҳоким десамми?
Ҳар кимга лойиқ ҳукмни берар. Вақтни доно устоз десамми?
Улуғ ҳакимлардан Саъдий Шерозий
"Гулистон"да тутди бир ҳикмат гулин. Ул ҳикмат ҳақ эрур, қилма эътироз,
УЛҒАЙИШ
Юракни қайғулар эгаллаб аччиқ, Қалбингга етмаса ҳаволар мудом —
Ҳақ сўз-чун кўксингга урсалар ханжар,
Шараф бундан ортиқ бўлмагай, албат. Ҳақиқат – нур, ундан бойқушлар қочар,
Оламнинг ишлари ўткинчи мудом,
Яъни бу оламнинг ўзи сингари. Истасанг бахтиёр яшашни тамом,
Ниятларга соқчи бўл, эй Аллоҳнинг қули,
Ниятларинг тилингдан сўзланиб тирилгайдир. Сўзларинг дарёсида умрбод ғаввос бўлиб
Сўз – тирик жондир.
Айтдингми, яшамоғинг шартдир уни. Яшамасанг айтган Сўзингни,
Иккиси жуда яқин – Сўз ҳамда Тақдир!
Қайси Сўз? Минбарларни безайдиган, қарсаклар орасида учиб юрган Сўзлар эмас!