Бори вазнини дунё – ғам аст. Он дилро хаста мекунад, рӯҳро монда месозад, ҳатто рӯҳи хаста худро раҳо…

Бори вазнини дунё – ғам аст. Он дилро хаста мекунад, рӯҳро монда месозад, ҳатто рӯҳи хаста худро раҳо мекунад, рост истодан намехоҳад, аз ин рӯ одамони ғамгин беҳол шуда, хобида мемонанд. Беҳтарин дӯст – дӯстест, ки барои ту ғам хӯрда метавонад. Дар асл, одамеро, ки ғами туро бардошта метавонад, дӯст мегӯянд.

Барои инсон сабабҳои ғам бисёранд. Яке аз вазнинтарин сабабҳо – ашк ва бадбахтии фарзанд аст. Падару модар дар баробари ин ғам оҷиз мемонанд. Хизмат ба падару модар иборат аз он нест, ки шабона бистарашонро паҳн кунӣ, саҳар оби гармро барои таҳорат тайёр кунӣ ё бо таомҳои лазиз меҳмон кунӣ, балки бузургтарин некии ту ин аст, ки ғамҳоеро, ки ба сарат омадаанд, ба падару модар ошкор накунӣ. Одамони беақлу кӯтоҳфаҳм мушкилоти худро пеши падару модар мегузоранд.

Аз он ҳам беҳтар – хушбахт ва шодмон зиндагӣ карданат аст. Корҳоеро накардани туст, ки ба мушкилот мебаранд. Дар ҳақиқат, инсон аз сабаби хатоҳои худ ба ғам гирифтор мешавад. Барои гуноҳҳояш ва озодӣ додан ба нафсаш бар китфи ӯ сангҳои изтироб гузошта мешаванд. Агар одам аз гуноҳҳо худдорӣ кунад, нафсашро лаҷом зада, ба Ҳақ тобеъ карда зиндагӣ кунад, бадбахт намешавад, дар акси ҳол, бадбахт мешавад ва баъд падару модар азоб мекашанд. Ҳатто агар падару модар вафот карда бошанд, рӯҳашон фиғон мекашад.

Барои озорҳое, ки то ҳол ба падару модарамон расонидаем, аз онҳо бахшиш пурсем. Акнун хушбахт зиндагӣ карда, он ғамҳоро аз ёдашон барорем. Рӯҳашон хаста нагардад.

Барои онҳое, ки падару модарашонро бо ғамҳои худ гирён кардаанд, Аллоҳ ҳаст.

Акром МАЛИК