Ишқ
Ин одам омадааст, ки рӯ ба рӯи бахт фидо гардад,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Ин одам омадааст, ки рӯ ба рӯи бахт фидо гардад,Омадааст, ки дар ишқи некон адо гардад.«Дар олам ҷуз муҳаббат маъное нест» гӯён,Омадааст, ки дар миёни мурдагон ғавғо барпо кунад.Чӣ чора, ба оламе, ки зулму қаҳру ғазаб фаро гирифтааст,Ба оламе, ки изтиробу дардҳо, азоб фаро гирифтааст,Чунин одамон ногоҳ омада бор мешаванд,Эй дӯстон, ба оламе, ки барои некон мазор кандааст.Барои ин инсон озори ҳама ҳам тайёр аст,Бозори савдое, ки ба сараш меояд, ҳам тайёр аст.Аз меҳру муҳаббаташ ин қадар безор нашавед,Маконе, ки ба зудӣ меравад — мазораш ҳам тайёр аст.Ин чунон бад аст, ки аз некӣ бознамеистад,Чунон мисли пӯлод мустаҳкам аст, ки аз маломат намесояд.Ба дилаш тиғ занед, агар хун ҷорӣ шавад, иншоаллоҳ,Ғайр аз танаш ба ҳеҷ хоки дигар паҳн намешавад.Агар аз меҳраш безор шавед, ҷигару бағрашро пора мекунед,Агар гул зебову хушбӯй бошад, якта-якта меканед.Агар хизматаш малол ояд, ҳимматаш писанд наояд,Сабр кунед, бародар, мемирад, халос мешавед.Акром МАЛИК22.07.2024.
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.