Зиндагӣ
Аз аҳли дунё ҳеҷ гоҳ дӯст намебарояд,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Аз аҳли дунё ҳеҷ гоҳ дӯст намебарояд,Ҳаргиз барои дӯст машаққат кашида наметавонад.Барои дӯст аз баҳри лаззат гузашта наметавонад,Он зотҳо фақат дӯсти рӯзҳои хубанд!Агар ба сабаби дӯст ба ҷонаш озоре расад,Фаромӯш мекунад, ки вафо чист, садоқат чист.Агар дар умрат тобистону кӯклам, баҳор бидурахшад,Дар паҳлӯят «аҳли муҳаббат» худнамоӣ мекунанд.Чун тирамоҳ ояду аз зимистон як нафас расад,Чун барги хазон ҳама ғоиб.Барои гирифтани дастат як даст ёфт намешавад,Агар ногаҳ лағжида афтӣ.Дӯст кист? Агар дар ту дарде,Азобе будани онро ногаҳ ҳис кунад;(Дар асл, дӯст аз ҳолат, бидон,Нагуфта ҳамеша огоҳ мешавад!То ту дардатро достон накарда,То аз чашмат ашки хун ҷорӣ нашуда,Касеро, ки аз ту ғофил аст, ҳеҷ гоҳДӯст номиданат хатост, эй хеш!)Хулоса, касе, ки «дӯстам» мегӯяд, агар дар ту дарде,Азобе будани онро ҳис кунад,Ҳаловату ҳузурро тамоман фаромӯш мекунад,То барои дарду ранҷат даво ёбад.Шабро ба субҳ мепайвандад, рӯзҳоро ба шом,Лекин ором намегирад, медавад, мешитобад.Аммо то мушкили туро ҳал накунад,Кӯҳу саҳроҳоро давр зада меояд.Аз азоби ту ғусса мехӯрад,Бо ғами ту нафас мекашад.Бемории ту ба ӯ хоб намедиҳад,Бе ту ин оламро қафас мебинад.Барои шодии ту хандон хун мехӯрад,Барои саломатии ту ҷон фидо мекунад.Дар назди дидори ту бахтиёр шуда,Аз суҳбату сукути ту ҳеҷ гоҳ намегузарад.Агар «дӯстам» гӯяндагон чунин набошанд,Дӯстӣ ҳавасест хоси кӯдакон.Онҳое, ки баландпарвоз сухан гуфта сина пеш мекунанд,Фақат бо сухан парвоз мекунанд.Агар худат ҳам дӯстиро идрок накунӣ,Фиреби ҳиссу ҳаваси дурӯғро махӯр.Агар оинаи дилро пок нигоҳ дошта натавонӣ,«Дӯст» гуфта пичиррос зада, ҳеҷ касро ба оғӯш магир.Дӯстӣ майдонест барои мардони шуҷоъ,Бозигоҳи наврасони ҳавоӣ нест.Дӯстӣ китобест – пур аз асрор,Оҳу воҳи ошиқони сохта нест.Касоне, ки дунё занҷир андохта мекашадашон,Чӣ гуна дӯст бошанд, эй одамизод!Нокасоне, ки озодии худро ба лаззат фурӯхтанд,Иморати вафоро бунёд карда наметавонанд!Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.