Ҳикмат
Дар замонҳои қадим он вақт буд,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Дар замонҳои қадим он вақт буд,Ки одамон ҳанӯз аз чиркҳои дунё мегурехтанд.Чун офтоби тафаккур медурахшид, ҷаҳонРавшан мегашт, ёфтани он нур бахт буд.Дар бағали кӯҳҳои сафедмӯй пиреМакон гирифта буд танҳову шикаста.Дунёро тарк карда, сабрро ба хилват,Аҷрро ба меҳнат вобаста ёфта.Аммо овозааш дар миёни аҳли ҳол паҳн шуда,Мардум барои доманашро гирифтан меомаданд.Муршид дар миёни қилу қол монда гуфт:«Барои Ҳақ ба хизмати одамон бихез».Ӯ ҳеҷ касро дар хонақоҳ нигоҳ надошт,Ба ҳар ки омад, қатор корҳо фармуд.Ваъзаш кӯтоҳ буд, зикраш пинҳон,Гӯё ба хомӯшӣ қарор дода буд.Издиҳом, ки ташнаи як сухани ӯ буд,Боигариву сарватро як-як рехт.Барои пир ҷаҳон бошад ё набошад, як буд,Акнун чӣ гуна ба дунё нигарад, охир?Ду дӯст ӯро талаб карда омаданд,«Ба мо роҳ нишон диҳед, эй муршид!» – гуфта.Устод сар ҷунбонд, садояш набаромад,Ҳатто насиҳатро гӯё раво надид.Ба ду ҷавон кор фармуда шуд:Яке аз поён обро ба боло мекашад.Дигаре нафасзанон ба қуллаву канор медавад,Аз паси галаи аспу рама рафта.Ба яке ин меҳнат хеле малол омад,«Куҷост ирфон, – гуфт, – куҷоянд аврод?!Пирро ёфтан намешавад, охир, ин чӣ ҳол,Ин исрофи умр аст, ҳайҳоту ҳайҳот!»Аммо барои забт кардани дили муршидКамар баста паи ҳам ба кор шитофт.Шабу рӯз роҳи ҳурматро ҷуста,Худро ба хизмат омода нишон медод.Аммо ҳар қадар ҷонашро фидо кунад,Аз пир илтифоти махсусе намеомад.Гӯё на ба зинда, балки ба мурда видоъКарда истода бошад, менигаристанд чашмонаш, ҳайҳот!Ҷавон ба дӯсташ назар афканд, аҷаб,Ҳар кори ӯ ба мурда монанд буд:Иззату ҳурматро талаб накарда,Ташвиши ӯ чун ғулом кор кардан буд.«Ман ба ин розӣ намешавам!» – гуфт он шуҷоъ,Рафта ҳузури пирро ёфт,Иҷозат пурсида муддаоро баён кард,Ҳама дарҳои истихораро баста.Авлиё ба ӯ табассум кард,«Хуб», – гуфта лабханд зад, «Хуш бош, хайр бод».«Чашматро пӯш, – гуфт, – бисёр ҷафо кашидӣ,Пеш аз бозгаштанат як сайре ҳаст».Ҷавон чашм пӯшиду ҳамон лаҳзаЧашм кушода худро дар роҳ дид.Уштуре барои сафар омода меистод,Дар хурҷини уштур номае буд:«Сирри ин роҳ бисёр аст, бетоқат шудӣ,Дар сойи озмоиш сабр накардӣ.Акнун аз ҳама азобаш халос шудӣ,Хотирҷам ба ҷое, ки аз он омадӣ, баргард.Ба ин роҳ бо ишқ қадам мениҳанд,Он гоҳ ошиқ ба ҳар санг сар ниҳода метавонад.Чун ишқи сохта одамро етак карда оварад,Дар ин ҷо аз ақлаш болотар истода наметавонад».Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.